Inzichten

Vier inzichten

Inzichten 27 november weerspiegelingIk ben een boek aan het lezen: “De hoeders van de aarde” : de vier inzichten van Alberto Villoldo. Ik kende het nog niet, er zitten mooie oefeningen in voor 4 verschillende staten van waarneming, gebaseerd op lessen van een stam Zuid-Amerikaanse indianen. Ik heb het uit de bibliotheek en zo net weer verlengd want lezen gaat bij mij nog niet zo snel.
Ik kwam er aan dankzij GJ. Hij had om een boek van dezelfde schrijver gevraagd, “Afdalen in je ziel : helen van verleden en toekomst met soul retrieval” en tijdens het zoeken daarnaar kwam ik het boek tegen dat ik zelf nu lees. De 4 inzichten verwoorden en vullen aan wat ik zelf al voelde, waarnam en wist.

Wanneer ik het uit heb en de oefeningen me eigen heb gemaakt zal ik er meer over vertellen.

Alle dag – 26 november 2016

Alledag
alledag,

De tweede dag van de kruidencursus is al weer voorbij, vandaag  heb ik een aantal kruidenthee-mengsels samengesteld. De voorgaande keer heb ik een hoestdrankje gemaakt en een zalfje voor hoesten op de borst. Voor mij is deze cursus: oude kennis weer ophalen en samen met anderen “doen”.
Fijn om te herinneren, fijn om te doen.

Het verzet ook de gedachten.

Ik slaap slecht, dat gebeurt wel vaker, maar de boosheid dat we al weer een beving hadden speelt weer een rol. Post traumatische stress heet het, dankzij de NAM en de BV Nederland!

GJ heeft hard gewerkt buiten, de tuin is klaar voor de winter, goten schoon, heggen gesnoeid en alle bladeren van gras en struiken af.
We hebben gelukkig weer veel merels in de tuin, ze komen op de rotte appels af. We hadden een redelijk grote appeloogst, en nu lopen we elke twee weken de kratten na en alles wat niet meer goed is gaat dan de tuin in voor de merels. Van de week heb ik zo’n kunststof container opgehangen met zaad en een pot pindakaas voor vogels in een houten hokje gezet. Meteen zaten er mussen en pimpelmeesjes op.

De pelletkachel die we vorig jaar besteld hadden is eindelijk geïnstalleerd. Het is wel een wat andere geworden, eentje die iets meer herrie maakt, maar het is een goedgekeurde, en we hebben er subsidie voor aangevraagd. Die kachel bevalt goed, hij verwarmt het hele huis en er zijn vlammetjes zichtbaar. Geluid komt van de ventilator die er in zit en stil is het niet meer in de kamer, maar als de radio of de tv aan staat heb ik geen last van het gesnor.

En het is een prettig gevoel minder afhankelijk te zijn van gas.

Van de week was ik bij Google in de Eemshaven . Vlak daarbij is een groot veld met zonnecollectoren gekomen en er is nu planning voor een tweede veld.  Dat vind ik een prima oplossing.  Wij zelf krijgen onze elektriciteit van een windmolen niet ver hier vandaan. We zijn hier kort geleden langs gereden, de molen staat bij een boer in zijn achtertuin. Dat onze energie daar vandaan komt  is natuurlijk “virtueel”, wij konden aangeven of we elektriciteit van een molen [waaronder deze] of een centrale wilden. Centrale viel voor mij af: ik zie zelf niets in “biomassa” verbranden, zoals ze op dit moment overal doen. Maar uiteindelijk stroomt die elektriciteit wel allemaal door dezelfde kabel.

November 2016

Het was helder en de maansikkel stond groot en laag aan de hemel toen we in het donker over de Schoolweg naar huis terug wandelden. Die middag en avond waren goed geweest. We hadden in een groot gezelschap verkeerd waarbij wij ons hadden aangesloten bij de ovalen tafel. Dat was een goede keuze geweest want we hadden gelachen, vaker, meer en harder dan alle weken ervoor. Het eten was ruim voldoende en meer dan genoeg, de Champagne prima en schoonzuster was nu officieel jongere oudere, hoewel ze uiterlijk toch nog niet zo veel veranderd was.

Bij het naar huis gaan had iemand in het gezelschap opgemerkt dat hij op weg naar dit dorp door drie sluiers was gegaan.
Niemand vroeg hem om uitleg of om een duidelijker verklaring.
Op weg naar huis vroeg ik de stilte: Samhain?

november avond op weg naar huisHet was donker met heldere sterren boven het dorp. Doodstil was het aan het begin van de dorpsstraat, geen menselijke geluiden stegen boven die zwijgzaamheid uit;  de geur van winter blies over ons heen vanuit het veld, een groep ganzen vloog westwaarts en doorbrak de hemel met hun gegak, ver weg loeide een koe, dichterbij riep een ransuil.

Een kattenstaart boven een onzichtbare kat zweefde voor ons uit. Magie is nooit ver weg want de sluiers in deze tijd van het jaar zijn dun.
Slaap lekker

Yolanda, 6 november 2016

Havik

Ik weet waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga.

In de zomer van 2010 mediteerde ik in de zon bij een bron op de helling van een heuvel in de omgeving van Glastonbury en transformeerde in een havik; hoog zweefde ik daar,  ik voelde de wind door mijn veren en mijn scherpe blik omvatte alles in het landschap beneden mij.

Er zijn plaatsen op de wereld waar je makkelijker mediteert dan op andere plaatsen, waar je makkelijker droomt dan op andere plekken, waar je makkelijker dingen ziet, die normaal je ogen niet zien, waar je makkelijker communiceert met een andere wereld waaraan je gewoonlijk voorbij gaat.

havikEen havik op de klei?

Klei houdt je vast, klei  plakt aan je zolen en zuigt je naar beneden de aarde in. Klei is aarde en water en klei heeft vuur en lucht nodig.

Kijk opnieuw, dat is er!
Beneden de klei met aarde / water, en boven de hoge heldere hemel en de zon met lucht / vuur.

De illusie van andere plaatsen waar het anders of makkelijker zou zijn, is heel diep geworteld en hardnekkig.

Van de week landde Havik onverwacht tegenover mij, nog geen 10 meter van mij vandaan.  Hij herinnerde mij aan het Havik zijn: mijn eigen staat van Havik zijn.

Een havik in het kleilandschap.

 

De Nederlandse naam voor deze Havik ken ik niet, ik had geen fototoestel bij me maar hij was echt en ik herkende hem meteen:  hij leek zo uit een schilderij van Will Worthington gevlogen te zijn.

Legende van de Lolernen en de Dodekalitten

Er is een legende over de DODEKALITTEN op LOLLAND. Ik vond hem in het Deens en vroeg Google die te vertalen, daarna heb ik hem wat ingekort en er iets leesbaarder Nederlands van gemaakt.

Over de Lolerne weten we niet veel zeker, niet waar ze vandaan kwamen, waarom ze kwamen of waarom ze zich hier op Lolland vestigden.  

Rond het jaar 6000 voor Christus aan het begin van de Atlantische tijd, steeg de zee fors als gevolg van smeltend ijs, en velen geloven vandaag in de legende dat de overstroming van “de aarde”  te wijten is aan de doorbraak van de zee 7500 jaar geleden door de landengte bij de Bosporus waardoor de eerste grote culturen rond de Zwarte Zee, die op het moment zich 170m. onder de zeespiegel bevond, overstroomden.

In Europa,  steeg de zee in periodes van 2m. per.100 jaar.
Komen de Lolerne migranten in Noord Europa uit de Zwarte Zee, en kwamen ze toen al 5500 jaar voor onze jaartelling, en bleven ze misschien wel 1000 jaar lang, hun grote stenen bouwwerken in Bretagne, Engeland en Ierland bouwen, of was het een andere verwante volk?
Op veel plaatsen op Lolland, had het ijs een aantal vaak zeer grote stenen achtergelaten, zoals nu nog kan worden gezien bijvoorbeeld in Skejten. Ze waren vrij beschikbaar in het veld, klaar om gebruikt te worden als de tijd rijp was, toen de Lolerne kwamen om hun cultuur te verspreiden.

DODEKALITTEN 

Toen ze kwamen, vonden ze Lolerne hier 12 zeer grote stenen voor hun monument aan de voorouders, de 12 leiders en sjamanen, de opmerkelijke persoonlijkheden die goed zongen.
De 12 menhirs werden gebouwd in een perfecte cirkel met een diameter van slechts 12 loliske (ca.28m.).
De Stenen pilaren waren, net als hun voorouders, verschillend en ze toonden karakteristieke gelaatstrekken van elk individu. Lolerne waren lange, sterke, maar slanke mensen, mannen van meer dan 2 meter waren niet uitzonderlijk. 

De Pijlers van steen waren ongeveer 3 loliske hoog  (ongeveer 7m.), en de afstand tussen hen was ongeveer hetzelfde. Ze hadden allemaal hun aangezichten naar het midden alsof ze bijeen waren om te beraadslagen, als in een “ding” of een koor. Want er wordt beweerd dat ze regelmatig samen zongen, vaak rustig, maar ook meer sonoor, en dat bij speciale gelegenheden over het landschap, een mooi en verleidelijke koor klonk dat betoverde maar ook lokale stamleden die niet gewend waren aan dergelijke klank angst aanjoeg. 
In midzomer, zo wordt ons verteld, was het lied zeer krachtig, en een paar dappere bewoners die zich dicht genoeg nabij waagden, hebben verhaald over zwevende vrouwen die rond en in de stenen cirkel dansten, terwijl zowel de mannen als de  steen met liederen ondersteunden.
Er zijn minder veel verhalen van de lange nacht van midwinter. Maar betoogd is dat Lolernes lied hier zo geconcentreerd was dat het de DODEKALITTEN, de twaalf als lichtgevende stenen, voor een kort moment boven de grond liet stijgen in het midden van de stenen cirkel. DODEKALITTEN verlichte de gezichten van de voorouders en gaf hun macht om nog een jaar van overleg, meditatie en zang uit te voeren..
Of de Lolerne hun doel van het verhogen van de cultuur hier bereikten, dat weten we niet. Vermoedelijk, reisden ze naar Bretagne, en misschien kwamen ze terug in de Bronstijd en bleef hun culturele structuur op Lolland, zoals het eiland en de landen rondom geleidelijk werden genoemd.
Of de grote stenen,ondersteunt met portretten van de voorouders, werden verplaatst of neergehaald en hergebruikt om grandioze graven te bouwen voor de lokale bevolking weten we niet zeker.
Maar veel later in de middeleeuwen, waar je bijna vergeten was waarom het land Lolland werd genoemd, gingen er legenden over de grote zingende stenen cirkel en de DODEKALITTEN.
Sommigen dachten dat dit monument de 12 apostelen, die de Heilige Graal bewaakten geweest konden zijn, en zij met de 12 menhirs zo mooi hadden gezongen. Anderen die meer sceptisch waren over alles wat van buiten gekomen was, vonden dat er sprake was pure duivelsheid  en dat de stenen dragers in schaamte waren verzonken toen Christus werd geboren. Het meest vrome antwoord dat de DODEKALITTEN bij het inwerkingtreding van de Apostelolische gebeden en gezangen eindelijk opgestaan ​​waren en zich zo hoog boven de grond verhieven, dat het werd gezien als de ster van Bethlehem is een mooi, maar nauwelijks een aannemelijk verhaal.

Het Koor liet echter zijn blijvende sporen in het landschap na, de dieren bleven de traditie zodanig bewaren dat één van de hoven, die veel later werd gebouwd “Fuglsang” werd genoemd.
En op deze bijzondere boerderij kwam de muziek, samen met de beeldende kunst, het brandpunt van het leven, terecht in onze eigen tijd.

In de jaren rond 2000 na Christus kwam een aantal van Lolernes erfgenamen terug naar Lolland om hun voorouderlijke cultuurwerk te vernieuwen. Ze organiseerden zich in kleine groepen samen met de lokale bevolking en getracht werd zowel de oude tradities van muziek en beeldende kunst zoals een zingend monument met de 12 voorouders in de steen, die nu DODEKALITTEN heten, te herstellen.
Ze bouwden een nieuw museum van de kunst aan de zijde van het oude landhuis, waar de muziek wordt gehouden, maar voor een lange tijd zochten Lolernes opvolgers vergeefs naar sporen van de zingende stenen cirkel in het gebied van het oude midden van Lolland, waar men geloofde dat het oorspronkelijk zou hebben gestaan.
Was het misschien verzonken in wat nu Bredningen in Guldborgsund is, toen het land daalde en Lolland en Falster, de oude Østlolland, werden gescheiden door het water? 
Twee van Lolernes opvolgers bleven zoeken naar de plaats waar de 12 zingende twaalf stenen DODEKALITTEN kon worden herstelt, en zij wijdden zich aan deze taak.
Ze stichtte een broederschap, “LOLERRINGEN” en rond deze kern verzamelden zij een aantal geïnteresseerde en competente helpers in een organisatie die werd uitgeroepen tot “LOLERKREDSEN”.
De ingewijden hopen  dat de DODEKALITTEN / Graal weer zal herrijzen ​​over de aarde op een nacht in het midden van de winter of misschien zelfs bij midzomer, terwijl het koor naar de hemel stijgt. Dit kan echter alleen worden gedaan als alle 12 stenen  weer worden opgeheven in de juiste plaats en genoeg kracht hebben om mee te zingen.
Stone Master broer Thomnir nam de verantwoordelijkheid voor het vinden, hakken en vervoer van de grote stenen DODEKALITTEN, een artistiek werk dat hem ten minste 12 jaar zou kosten om te volbrengen.
En minstreel en koorleider, broer Gunhirdur, voert ons mee naar het originele verhaal en de muziek en koorzang, zodat het landschap en de mensen hier op Lolland weer betoverd raken.

Lystkamp en Dodekalitten 

Net als in Møn ligt er achter onze slaapplaats een klein hunebed, we zitten ook dit keer buiten de cirkel, maar evengoed is het byzonder en niet zo opzettelijk uitgezocht.

Lystkamp -waar we nu zitten -kwam “toevallig ” op onze reis terecht, Jann bedacht een aantal dagen geleden dat hij graag naar een klein eilandje wilde, op weg naar huis. Het eiland dat we morgen bezoeken was ooit een centrum van Viking aktiviteiten.

We hebben de planning omgegooid. Vandaag lopen we naar de Dodekalitten en de dolmen met de  grote deksteen.

De Dodekalitten liggen op een heuvel met uitzicht op de zee, hier wordt een “zingend monument” gemaakt. De bedoeling is dat er 12 menhirs neergezet worden, met elk een hoogte van 7 tot 8 meter, waarvan de bovenste 2 meter als hoofden worden weergegeven, welke naar het midden van een cirkel met een diameter van ongeveer 30 meter kijken. Midden in de cirkel klinkt “stemmige” muziek. Ik vind het heel ontroerend. Op dit moment , zomer 2016, zijn er zes menhirs gerealiseerd, maar slechts 3 hebben al hun hoofden.
Landinwaarts van het monument ligt een dolmen  (hunebed)  met de grootste deksteen van Denemarken, omgeven door enkele hoge grafheuvels. Jann heeft filmpjes en muziek gemaakt binnen in deze dolmen, ik heb gemediteerd in de zeewind, in de zon. Vanavond is het volle maan en als het helder is zullen we in het maanlicht deze lange wandeling herhalen.

Dodekalitten

Vanmorgen uit Møn naar het zuiden vertrokken omdat er regen was voorspeld, maar in de loop van de dag is het weerbericht weer bijgesteld, het blijft droog. We zitten inmiddels in een trekkershut bij een haventje, Tragenaes,  lekker droog, met een koelkast en kookgelegenheid binnen. Morgen hoppen we over naar een ander eilandje met de ferry en zaterdag naar weer een ander eilandje met weer een andere ferryboot. Zondag wil ik wat rondkijken hier in de omgeving  rond het haventje, er zijn enkele dolmen, hunebedden, langgraven, grafheuvels en een monument voor de toekomst, Dodekalitten 

onderweg in Groningen