Legende van de Lolernen en de Dodekalitten

Er is een legende over de DODEKALITTEN op LOLLAND. Ik vond hem in het Deens en vroeg Google die te vertalen, daarna heb ik hem wat ingekort en er iets leesbaarder Nederlands van gemaakt.

Over de Lolerne weten we niet veel zeker, niet waar ze vandaan kwamen, waarom ze kwamen of waarom ze zich hier op Lolland vestigden.  

Rond het jaar 6000 voor Christus aan het begin van de Atlantische tijd, steeg de zee fors als gevolg van smeltend ijs, en velen geloven vandaag in de legende dat de overstroming van “de aarde”  te wijten is aan de doorbraak van de zee 7500 jaar geleden door de landengte bij de Bosporus waardoor de eerste grote culturen rond de Zwarte Zee, die op het moment zich 170m. onder de zeespiegel bevond, overstroomden.

In Europa,  steeg de zee in periodes van 2m. per.100 jaar.
Komen de Lolerne migranten in Noord Europa uit de Zwarte Zee, en kwamen ze toen al 5500 jaar voor onze jaartelling, en bleven ze misschien wel 1000 jaar lang, hun grote stenen bouwwerken in Bretagne, Engeland en Ierland bouwen, of was het een andere verwante volk?
Op veel plaatsen op Lolland, had het ijs een aantal vaak zeer grote stenen achtergelaten, zoals nu nog kan worden gezien bijvoorbeeld in Skejten. Ze waren vrij beschikbaar in het veld, klaar om gebruikt te worden als de tijd rijp was, toen de Lolerne kwamen om hun cultuur te verspreiden.

DODEKALITTEN 

Toen ze kwamen, vonden ze Lolerne hier 12 zeer grote stenen voor hun monument aan de voorouders, de 12 leiders en sjamanen, de opmerkelijke persoonlijkheden die goed zongen.
De 12 menhirs werden gebouwd in een perfecte cirkel met een diameter van slechts 12 loliske (ca.28m.).
De Stenen pilaren waren, net als hun voorouders, verschillend en ze toonden karakteristieke gelaatstrekken van elk individu. Lolerne waren lange, sterke, maar slanke mensen, mannen van meer dan 2 meter waren niet uitzonderlijk. 

De Pijlers van steen waren ongeveer 3 loliske hoog  (ongeveer 7m.), en de afstand tussen hen was ongeveer hetzelfde. Ze hadden allemaal hun aangezichten naar het midden alsof ze bijeen waren om te beraadslagen, als in een “ding” of een koor. Want er wordt beweerd dat ze regelmatig samen zongen, vaak rustig, maar ook meer sonoor, en dat bij speciale gelegenheden over het landschap, een mooi en verleidelijke koor klonk dat betoverde maar ook lokale stamleden die niet gewend waren aan dergelijke klank angst aanjoeg. 
In midzomer, zo wordt ons verteld, was het lied zeer krachtig, en een paar dappere bewoners die zich dicht genoeg nabij waagden, hebben verhaald over zwevende vrouwen die rond en in de stenen cirkel dansten, terwijl zowel de mannen als de  steen met liederen ondersteunden.
Er zijn minder veel verhalen van de lange nacht van midwinter. Maar betoogd is dat Lolernes lied hier zo geconcentreerd was dat het de DODEKALITTEN, de twaalf als lichtgevende stenen, voor een kort moment boven de grond liet stijgen in het midden van de stenen cirkel. DODEKALITTEN verlichte de gezichten van de voorouders en gaf hun macht om nog een jaar van overleg, meditatie en zang uit te voeren..
Of de Lolerne hun doel van het verhogen van de cultuur hier bereikten, dat weten we niet. Vermoedelijk, reisden ze naar Bretagne, en misschien kwamen ze terug in de Bronstijd en bleef hun culturele structuur op Lolland, zoals het eiland en de landen rondom geleidelijk werden genoemd.
Of de grote stenen,ondersteunt met portretten van de voorouders, werden verplaatst of neergehaald en hergebruikt om grandioze graven te bouwen voor de lokale bevolking weten we niet zeker.
Maar veel later in de middeleeuwen, waar je bijna vergeten was waarom het land Lolland werd genoemd, gingen er legenden over de grote zingende stenen cirkel en de DODEKALITTEN.
Sommigen dachten dat dit monument de 12 apostelen, die de Heilige Graal bewaakten geweest konden zijn, en zij met de 12 menhirs zo mooi hadden gezongen. Anderen die meer sceptisch waren over alles wat van buiten gekomen was, vonden dat er sprake was pure duivelsheid  en dat de stenen dragers in schaamte waren verzonken toen Christus werd geboren. Het meest vrome antwoord dat de DODEKALITTEN bij het inwerkingtreding van de Apostelolische gebeden en gezangen eindelijk opgestaan ​​waren en zich zo hoog boven de grond verhieven, dat het werd gezien als de ster van Bethlehem is een mooi, maar nauwelijks een aannemelijk verhaal.

Het Koor liet echter zijn blijvende sporen in het landschap na, de dieren bleven de traditie zodanig bewaren dat één van de hoven, die veel later werd gebouwd “Fuglsang” werd genoemd.
En op deze bijzondere boerderij kwam de muziek, samen met de beeldende kunst, het brandpunt van het leven, terecht in onze eigen tijd.

In de jaren rond 2000 na Christus kwam een aantal van Lolernes erfgenamen terug naar Lolland om hun voorouderlijke cultuurwerk te vernieuwen. Ze organiseerden zich in kleine groepen samen met de lokale bevolking en getracht werd zowel de oude tradities van muziek en beeldende kunst zoals een zingend monument met de 12 voorouders in de steen, die nu DODEKALITTEN heten, te herstellen.
Ze bouwden een nieuw museum van de kunst aan de zijde van het oude landhuis, waar de muziek wordt gehouden, maar voor een lange tijd zochten Lolernes opvolgers vergeefs naar sporen van de zingende stenen cirkel in het gebied van het oude midden van Lolland, waar men geloofde dat het oorspronkelijk zou hebben gestaan.
Was het misschien verzonken in wat nu Bredningen in Guldborgsund is, toen het land daalde en Lolland en Falster, de oude Østlolland, werden gescheiden door het water? 
Twee van Lolernes opvolgers bleven zoeken naar de plaats waar de 12 zingende twaalf stenen DODEKALITTEN kon worden herstelt, en zij wijdden zich aan deze taak.
Ze stichtte een broederschap, “LOLERRINGEN” en rond deze kern verzamelden zij een aantal geïnteresseerde en competente helpers in een organisatie die werd uitgeroepen tot “LOLERKREDSEN”.
De ingewijden hopen  dat de DODEKALITTEN / Graal weer zal herrijzen ​​over de aarde op een nacht in het midden van de winter of misschien zelfs bij midzomer, terwijl het koor naar de hemel stijgt. Dit kan echter alleen worden gedaan als alle 12 stenen  weer worden opgeheven in de juiste plaats en genoeg kracht hebben om mee te zingen.
Stone Master broer Thomnir nam de verantwoordelijkheid voor het vinden, hakken en vervoer van de grote stenen DODEKALITTEN, een artistiek werk dat hem ten minste 12 jaar zou kosten om te volbrengen.
En minstreel en koorleider, broer Gunhirdur, voert ons mee naar het originele verhaal en de muziek en koorzang, zodat het landschap en de mensen hier op Lolland weer betoverd raken.

Lystkamp en Dodekalitten 

Net als in Møn ligt er achter onze slaapplaats een klein hunebed, we zitten ook dit keer buiten de cirkel, maar evengoed is het byzonder en niet zo opzettelijk uitgezocht.

Lystkamp -waar we nu zitten -kwam “toevallig ” op onze reis terecht, Jann bedacht een aantal dagen geleden dat hij graag naar een klein eilandje wilde, op weg naar huis. Het eiland dat we morgen bezoeken was ooit een centrum van Viking aktiviteiten.

We hebben de planning omgegooid. Vandaag lopen we naar de Dodekalitten en de dolmen met de  grote deksteen.

De Dodekalitten liggen op een heuvel met uitzicht op de zee, hier wordt een “zingend monument” gemaakt. De bedoeling is dat er 12 menhirs neergezet worden, met elk een hoogte van 7 tot 8 meter, waarvan de bovenste 2 meter als hoofden worden weergegeven, welke naar het midden van een cirkel met een diameter van ongeveer 30 meter kijken. Midden in de cirkel klinkt “stemmige” muziek. Ik vind het heel ontroerend. Op dit moment , zomer 2016, zijn er zes menhirs gerealiseerd, maar slechts 3 hebben al hun hoofden.
Landinwaarts van het monument ligt een dolmen  (hunebed)  met de grootste deksteen van Denemarken, omgeven door enkele hoge grafheuvels. Jann heeft filmpjes en muziek gemaakt binnen in deze dolmen, ik heb gemediteerd in de zeewind, in de zon. Vanavond is het volle maan en als het helder is zullen we in het maanlicht deze lange wandeling herhalen.

Dodekalitten

Vanmorgen uit Møn naar het zuiden vertrokken omdat er regen was voorspeld, maar in de loop van de dag is het weerbericht weer bijgesteld, het blijft droog. We zitten inmiddels in een trekkershut bij een haventje, Tragenaes,  lekker droog, met een koelkast en kookgelegenheid binnen. Morgen hoppen we over naar een ander eilandje met de ferry en zaterdag naar weer een ander eilandje met weer een andere ferryboot. Zondag wil ik wat rondkijken hier in de omgeving  rond het haventje, er zijn enkele dolmen, hunebedden, langgraven, grafheuvels en een monument voor de toekomst, Dodekalitten 

Bronnen

Een tijdje geleden waren we in Glastonbury en ik ben de notities die ik maakte  aan het uitwerken – over tochten, dromen, visioenen. 

Deze dag bezochten we twee bronnen.

“Holy well”

We wandelen eerst naar “Windmill Hill” vanwaar je de stad Hills kunt zien liggen en wandelen daar vandaan naar een plaats die mijn vriend “Holy Well” noemt. De “wel” ligt onberoerd in een veld, de tocht er heen is vol met avontuur, voorbij vee, door modderpoelen die zijn achtergelaten door de regen, en over en onder en zelfs door prikkeldraadhekken.

DSCF3002Zon, felle en warme zon in blauwe lucht, zon, blauwe lucht en soms schitterend witte wolken.

We praten over dood gaan en sterven.

Dit is een magische plek. De grens met de andere wereld is dun. We rusten in het gras en ik verander mijzelf in een havik en zweef hoog boven deze plek en rond Glastonbury.  Wind waait door mijn veren. Ik zie alles beneden mij, ook ons kleine groepje daar bij de bron en wanneer ik weer neerstrijk en in mijn lichaam kom draait de wereld even om mij heen.

Tussen de bomen op weg omhoog op de heuvel vind ik mijn staf. Iemand heeft een tak afgezaagd van een hazelnotenboom en als ik de top afbreek heeft hij de goede lengte en stevigheid om mijn reis hier verder te laten gaan, verder omhoog door struiken en bosjes.

Boven de bron is een inwijdingsplek met twee energieën. Ik zie een helder omhoog stijgende krachtige lichtblauwe energie en een dalende rode energie die diep de aarde in gaat en groot wordt onder de grond. Wanneer ik in de cirkel ga staan waar deze energie in beweegt tril en wankel ik helemaal , krijg dan een heel goede stabiliteit.

“Chalice well”

De bron godin heeft zich volgens mijn gevoel onder de grond terug getrokken, en ze zegt tegen me “Het is zoals het is”. Ik voel dat heel “dubbel” en de tranen van ontroering komen in mijn ogen en even later daarbij de tranen van pijn. Ik zie in meditatie een grot met een bron. Herinneringsvelden aan deze plek komen boven, beelden zoals je kunt hebben in een heldere droom. Fijn, ook hier een plek waar die andere wereld zo dichtbij is dat je ze makkelijk kunt aanraken.

Inwijding

In januari 2006 heb ik de Reikimastersopleiding voltooid en in juni van dat jaar kreeg ik mijn  eerste Shamballa inwijding. Inmiddels is Shamballa niet meer een weg die veel mensen volgen, maar tien jaar geleden was ik er intensief mee bezig. Hieronder een verslag wat er gebeurde bij de inwijding.

Meditatie
Vooraf aan de inwijding werd er een geleide meditatie gehouden, waarbij we ons met een zilveren koord verankerden aan een kristal in de aarde en met een gouden koord ons verbonden met vader-moeder God.
Shamballa
Op weg de aarde in kwam ik een Dolfijn tegen die Charioli heette. (Charioli is de naam van een kruid/noot Chironji, botanisch Buchanania lanzan)
Ze gaf me “liefde” mee.
Vervolgens kwam ik een walvis tegen die de naam Okira droeg. Okira betekent kangaroe, maar ook “terug komen” in een Micronesische taal.
Hij gaf me genezing mee.

Vervolgens kwam ik in gangen met oranje kristallen, amethist en lichtblauwe sulfiet.
In het midden van een grote grot lag een stralend wit / lichtblauw kristal dat bijna verblindend licht uitstraalde. Ik nam het mee naar boven en hield het ter hoogte van mijn hart.

Het gouden licht van boven vermengde zich met het zilveren van beneden en met het kristallicht.

De inwijding
De energie rondom mij werd heel sterk. Mijn haren gingen ervan overeind staan en er verscheen een lichtblauw licht in mijn open handen.

yvn
Tijdens de activatie werd de energie anders en bij de links en rechtsdraaiende chokurai voelde ik ontroering en een zachte roze energie stroomde over mij en door mij. Mijn hart klopte helder en stabiel.
Aan het eind van de ceremonie zag ik rode energie rondom mijn voeten, deze energie stroomde in de vorm van kristalrasters. Daarna voelde ik weer een heel sterke energie door heel mijn lichaam stromen.

Kaartje dat ik daarna trok:
Zielenlicht: je bent geborgen

Het laatste uur van deze dag werd besteed aan het “oefenen”

Terwijl E. bezig was bij mijn hoofd voelde ik dat iets anders bezig was bij mijn bronchiën en toen ik keek zag ik twee in het wit geklede gedaantes naast me staan. Voor mijn gevoel waren ze op deze plaats aanwezig. Volgende keer zal ik het ze vragen, want ze kunnen ook bij E. of bij mij zelf zijn.

Camp

campHet was een fijn weekend.  Ik heb gedanst op de muziek van de Keltische rockband uit Cornwall,  ontbeten, begeleid met life muziek uit Wales,  met veel lieve mensen gepraat die ik al een tijd niet had gezien, ook weer nieuwe vrienden ontmoet, goed geslapen,  veel en vaak gezongen en vaak getrommeld, een mooie workshop gedaan over druidische balans.
Het weer was heel goed. Regentje in de nacht, zon overdag, goede temperatuur

Op Facebook heel veel gedeeld🙂

Maria boodschap

image

De MariaKerk in Oosterwijtwerd is – naar middeleeuwse traditie – Oost-West gericht, met een geringe afwijking (8 N).
Deze afwijking komt overeen met de plaats van de zonsopkomst op deze plek op Maria boodschap op 25 maart in de jaren van de bouw.
Jaren geleden deed ik daar onderzoek naar met hulp van een Italiaans astronoom en geschiedkundige.

25 Maart toen, is 30/31 maart nu. Met mooi weer, kun je het hier ter plekke 30 of 31e bij zonsopgang, met behulp van enkele paaltjes zo opmeten!

We spelen voortdurend met het begrip tijd ☆

onderweg in Groningen