Alban Arthan

Vorig jaar beschreef ik de Druïde ceremonie die om deze tijd van het jaar wordt gevierd: HET KELTISCHE WIEL VAN HET JAAR: ALBAN ARTHAN (midwinter) – LICHT VAN DE BEER
Alban Arthan betekent poëtisch gezien, het licht van Arthur, waarbij Arthur dan gelijk staat aan de zonnegod die sterft en als Keltische zoon van het licht herboren wordt in de Mabon.
In het Welsh betekent de naam “het licht van de Grote Beer”, en dat spreekt mij persoonlijk heel sterk aan omdat in de winter vanaf “mijn plek” de grote beer vaak helder aan de hemel te zien is.

Wanneer het weer meewerkt, gaan wij op de vooravond van de langste nacht naar een heilige plek in onze omgeving waar we de zon zien ondergaan
Vaak komen daar dan energieën bij ons, die de vorm krijgen van voorouders en druïden. Bij het ondergaan van de zon in het westen, wordt vervolgens de grote beer in het noorden zichtbaar. Dat is het moment van bezinning, van afscheid nemen, van inkeer en van loslaten.
De dag er na begint het feest, de zon komt weer terug!

Dit jaar vierden we voor het eerst deze ceremonie met een groep mensen, maar hoewel het begin en eind volgens het ritueel was gemaakt, ontbrak de essentie van het eigenlijke ritueel, de diepste betekenis van dit moment van het wiel van het jaar, omdat er een totaal andere wending aan gegeven was door diegenen die het hadden voorbereid.
Op zich was het wel fijn bij elkaar te zijn en samen iets te vieren en gevoelens en ideeën daarna open en eerlijk met elkaar proberen te delen

Thuis een deel van het ritueel alleen gedaan, na het afscheid nemen het nieuwe licht weer verwelkomd

Symbolen

Maretak

Kaarsen

Haardvuur

De grote beer

Zon

Aarde

Midwinter hoorn

kleur: groen

Nathair

Advertisements

Indiaan

Vrijdagmiddag geeft Gearr mij een korte Shamballa behandeling.

Vaak zijn er helpers bij een Shamballa behandeling aanwezig en soms zie ik die, vaak voel ik ze ook.

Dit keer verschijnt er een Indiaan.
“Verrek een Indiaan, wat moet die hier nou?” denk ik, bijna hardop, want ik ben niet bezig met Indianen of iets dat daar maar op lijkt en Gearr ook niet, en dit is dan de tweede keer binnen een week dat er een verschijnt.
Het verwonderlijke is, dat Gearr hem ook ziet, hem eigenlijk wel weg zou willen sturen, maar dan bedenkt dat het een helper moet zijn

Nathair

Energie

Gisterenavond zat ik een uurtje op het terras onder de oude boom, lang nadat de zon was ondergegaan en het viel me dit keer op dat er zo veel energievelden en energieën zijn.

Mijn eerste impuls, toen ik het waarnam, was ze te vertalen naar “wolken insecten” , maar meteen wist ik dat dit niet zo was en mijn hand uitstrekkend om te voelen en goed luisterend, wist ik dat dit ook niet zo was, mijn hersens probeerden het alleen een plek te geven.

Er waren lichte banen van energie opstijgend uit de tuin, maar ook horzontaal bewegende energie, bolvormige energie, dalende en wervelende energie, dansende energiën.

Dat, wat ik normaal ervaar als lucht, leegte, is vol van energie.

Zelf ben ik ook energie, dit lichaam waar ik in denk te wonen is grotendeels een illusie die door mijzelf in stand wordt gehouden……

Zomer 2006

Van de week hadden we een jonge mus in de schoorsteen. Die was door
een onmogelijk klein gaatje bovenin naar binnen gekropen en naar
beneden gevallen. Ik hoorde gepiep en gefladder, maar het duurde wel een
halve dag voordat ik door had dat het uit de kachel kwam. Toen we de pijp
er af haalden vloog hij op een balk voor het raam. Helemaal zwart.
J. wist hem te vangen met een oud t-shirt en heeft hem buiten losgelaten, hij
vloog direct ver weg.

De overgang van heet naar regen ging toch wel wat abrubt. Gelukkig
wonen we bovenop de wierde en loopt het water hier vandaan altijd naar
beneden.

Owls

To the long eared owls in my garden

Dusk,
invisible to villagers eyes
hunter at night

Noisless,
you glide through my garden
green eyes meeting gold

Friend,
exchanging glances
smiling, discovering, calling

Love,
fluffy juveniles jumping on branches
hopping from treetop to treetop

Silence,
only a call in the distance,
sweet memories remain

© Nathair 2005

Glastonbury

if we visualise the Tor as a dragon, symbol of the Primal Mother and
the place where the ceremonies of rebirth and initiation took place,
we can imagine a ritual where the participants would come face to face
with the Mother, enter into her subterranean darkness, chaos and
death, and be reborn and nourished again by her life-giving
properties.