Chanoeka

Chanoeka is een joods feest, de letterlijke vertaling uit het Hebreeuws is ‘toewijding’ en het is een inwijdingsfeest;

Dit feest wordt ook wel het feest van de lichtjes (Chag Ha’Orot) genoemd.

Het feest duurt acht dagen, de eerste dag van dit feest begint na de zonsondergang van de 24e dag van de joodse maand Kislev, dus op de 25e dag van de maand. Dan wordt het eerste lichtje in de menora (kandelaar) aangestoken. Elke avond daarna wordt een extra lichtje aangestoken. Dat aansteken gebeurd met een speciaal lichtje dat vaak een speciale plek in de menora krijgt. Er wordt gebeden en gezongen, het verhaal van het wonder van de Chanoeka wordt verteld, kinderen krijgen cadeautjes en er wordt speciaal voedsel gegeten.

Het Chanoeka feest wordt dit jaar gevierd van  zondag 25 december 2016 t/m zondag 1 januari 2017

De maand KISLEV volgens “The Book of Formation” (Sefer Yetzirah)

De Hebreeuwse kalender bevat 12 maanden (en een 13e maand in 7 van elke 19 jaar). Elke maand van het joodse jaar heeft een corresponderende kleur, een letter van het Hebreeuwse alfabet, een teken van de zodiak, een van de twaalf stammen van Israël, een zintuig/gevoel en een controlerend orgaan of deel van het lichaam.

Kislev is de 9e maand van de 12 maanden van de joodse kalender.

Kislev, de maand van Chanukah, het enige feest in de Joodse kalender die over twee maanden verbindt: Chanukah begint op de 25e dag van de maand Kislev en eindigt in de maand Tevet (of op de 2e of op de 3e, afhankelijk van het aantal dagen in de maand Kislev).

Het woord Kislev komt van het Hebreeuwse woord veiligheid” en “vertrouwen” Er zijn twee stadia van vertrouwen: een actief en een passief, en beiden manifesteren zich in de maand Kislev.
kleur: blauw-violet
letter: Samech (betekent ondersteunen, support)
zodiac teken: Sagitarius (de boog)
stam: Benjamin
gevoel: Slaap
controle: Buik

Zielestukken

Ik hervond een stuk van mijn ziel, gevangen op de Groningen klei.

Maar datgene dat het zielestuk meer dan 1000 jaar geleden in Noord-Groningen vastgezet had liet niet zomaar los en gaf zich niet makkelijk gewonnen. Ik moest trekken en schreeuwen en vechten. Loslaten, het is MIJN ziel!!

Mijn zielestuk schoot eindelijk vrij en in mijn hart.

NB. Het verhaal is natuurlijk veel groter, de reis erheen, de afdaling door de dood heen, de toestemming te gaan en te komen, de onderhandelingen en het overleg. En oud Vikinggedrag. 

Seabhac Nathair

Ervaringstochten op Texel

Het is oktober 2005 en we zijn op pad met cursisten van de geomantie opleiding.

Aan het water (waddenstrand)

DD tekent het eiland met vier cirkels er in, daarin zijn vier landschapsengelen. We gaan er in staan, ieder zoekt een eigen plek die het beste voelt, binnen of buiten deze tekening. Wanneer DD het heeft over een opperwezen boven de vier landschapsengelen voel ik me misselijk worden.

Vraag: advies / opdracht / contact / waar vandaag aandacht aan geven?
Antwoord: warmte en liefde
Vrouwe.
Rood en Wit en geel, maar daar achter in de diepte zwart.
Vervolgens komen achtereenvolgens andere beelden op in onderstaande volgorde:

1. Draak
2. Uil
3. Haas
4. Paard (wit met vleugels)

Boven loopt energie en van boven komt groene energie in druppelvorm naar beneden

2. Wandeling op de hoge berg.

texelhogeberg0026

Cirkel met 6-deling. (Heilig getal 6 = 1+2+3 maar ook 1 x 2 x 3 )
Eeuwig vuur van de mythe is een metafoor
Plek heeft verbinding met verleden en “spirit”
Eigen waarneming: kleur groen en stilte

Je kunt hier komen voor steun en advies, dat is altijd al zo geweest.
Kijkend naar het bos aan de oostkant van de berg neem ik een lichte (witte) zuilvormige energie waar.

3 Aan de noordkant van de hoge berg

Waarneming: voelt als een vrouwenplek, aarde. Dit is een plek met energie.
De kleur is geel / oranje.
Wat inspireert me hier:

1. Gehinnik van een paard: plezier
2. Rode godin
3. Energie die van bovenkomt : geel
4. Wind

BOOSHEID: BOEM

Dat hoort niet hier op dit tijdstip en in deze tijd. Waar komt het vandaan?

Ik laat me in de aarde zakken naar een enorm grote “middeleeuwse” zaal. Het is een grote zaal, middeleeuws is mijn benaming omdat ik geen ander soort beschrijving weet van een hoge donkere zaal vol met mensen, maar het is absoluut niet middeleeuws. Er is een groot haardvuur dat oranje licht uitstraalt en er zijn veel mensen. Er zijn daar een aantal die graag een gevecht met me aangaan. Hoe harder hoe liever wat mij betreft en ik gooi met vuurbollen, houdt een zwaardgevecht. Ik overleef de agressie en verbind me dan weer met boven en keer terug naar het pad. De grote woede is weg.
Wat veroorzaakte op dit moment hier in deze tijd die woede?
Ik weet het niet, het kwam ineens hier op. Met DD daar over redenerend: familiaire geschiedenis??

In ieder geval kan ik weer lachen en ik weet dat het niet iets van mij zelf op dit moment is.

4 We gaan eten in een landje aan het begin van de weg.

We wandelen over het pad tussen de tuinwallen naar de zandkuil.
In een groot aantal bomen onderweg neem ik gezichten van mannetjes (kabouters / mensen / elven) waar.

5 Bij de zandkuil zie ik weer dezelfde lichte energie die ik waarnam bij de tweede stopplek.

Bij de zandafgraving in het bos neem ik slangenenergie waar. Bij de zandkuil, deel van de zandafgraving, voelt de energie licht en vrolijk. In het andere gedeelte van het bos voelt het voor mij veel zwaarder, en zeker niet vrolijk meer.

Dagafscheid

texelj041105strand0006

Weer aan het waddenstrand zitten we op een rij op de dijk want het is vloed en het strandje is verdwenen. De korte golfslag slaat op de kust. Zeilboten varen over de waddenzee, één is een klipper. Achter ons de zon en vanuit het vaste land komt wat heiigheid opzetten. We mediteren vanuit verschillende polen.

Koffie in het restaurant bij de boot, met een “vreemde” ober. Afscheid van L. die teruggaat naar de vast wal. Wij blijven allemaal de nacht nog, in tent of in huisje

Strandwandeling in het donker

We lopen over een smal weggetje onder de melkweg. Mars in het oosten. Links van Mars een groepje sterren, dan weer wel, dan weer niet zichtbaar: de Pleiaden. Onder de Pleiaden de stier en daaronder zit Orion, maar de drie sterren van de gordel zijn (nog) niet zichtbaar dus herkennen we hem niet.
Er is geen maan, die is rond 4 uur ondergegaan, bovendien is het bijna nieuwe maan.

In het noorden is de Grote Beer duidelijk zichtbaar boven de zee. Boven de Grote Beer is de Kleine beer te zien en de Draak.

In het Noordoosten, hoog aan de hemel Cassiopeia (W-vormig sterrenbeeld)
De melkweg loopt er door heen, helemaal over onze hoofden.
Heldere sterrenbeelden zien we. A. kan er wat meer over vertellen.
Onderweg drie vallende sterren. Mijn hart voelt licht en ik geniet hier van.

Een lange weg door en over de duinen. Het vuurtorenlicht verstoort de duisternis met vaste regelmaat. Kruidig gras, ruik ik en struikel ik over.

En dan wandelen we ieder op zich over het lange noordelijke strand waar de golven van de Noordzee in een ander ritme op de kust rollen dan aan de zuidkust. Het is warm. Het eeuwigdurend ritme van de zee klinkt kalm als op een nieuwetijds CD.

Op het strand ontdekt Aa lichtende wezentjes. Ze lijken op strengen touw en wanneer een voet of hand er over heen gaat geven ze licht af. We aaien ze en onze handen tintelen. Lopend over het strand laten we lichtende voetstappen achter, die langzaam uitdoven.

Seabhac Nathair

Ervaringstocht naar Wieringen

Het is januari 2006

Wij zijn laat. Ons dorp, de grond, ons huis vertragen onze bewegingen, gedachten en activiteiten zodat we een half uur later vertrekken dan we besloten hadden. Het vriest en de wind is ijzig koud. Autootje wil wel. Al snel op naar de 140 en zo – zoef zoef – door Groningen, Friesland, over de Afsluitdijk en dan de eerste afslag. Een landschap in dat we nog niet kennen en dat verrast door haar heuvels en kerkjes.

We zijn ruim op tijd bij de oude kerk in Oosterland. Mijn eerste indruk die ochtend is van een hardheid en strengheid. Wanneer ik mijn handen op de tufsteen leg komt er een “oude” warmte door heen. Mooi materiaal als je het van dichtbij bekijkt en voelt.
We begroeten D. en denken de eersten te zijn, maar DD staat er ook al met de anderen, op een andere plaats dan is afgesproken in de mail: iedereen van de cursus is er, en er zijn twee gasten. Na begroeting en het drinken van thee en koffie gaan we naar het water.
We begroeten de Waddenzee.

Het is ijzig koud en er staat een matig Waddenzeeharde wind vanuit het oosten. In het water liggen hier en daar vierkante plakken “gras”. Het water fluistert dat ze menselijke woonplaatsen overspoelt en terwijl ik kijk is het, alsof hier en daar de grond wat omhoog komt en ijle zandduinen verschijnen. Ze lossen weer op en ik zie alleen nog maar het water en de waddengrond en voel de koude wind door mijn kleren heen.

Na een aantal minuten zie ik halverwege de horizon de kleur van de zee veranderen in meer groen. En het licht erboven verandert in een zacht groen. Alsof er een reep lucht/water een andere energie heeft. Een klein rond lichtje verschijnt in het noordwesten en verdwijnt weer, even later schiet er een lichtje door de lucht meer naar het noordoosten.

De Sint Michaëlskerk van Oosterland.

Komend uit het noorden, zie ik een uil zich kort manifesteren in de heg rondom het kerkhof. Ik blijf staan en bekijk de drie gouden windvanen: een scheepje op het schip, een loeier van een haan op de toren en de vlag van Wieringen met z’n meerminnen en ganzen op het koor.

Wanneer ik om de kerk wandel voel ik in het Oost-Noord-Oosten een warme energiestroom, een heel zacht aanvoelende energiestroom.

Doorlopend langs de zuidkant voel ik een steek in mijn linker schouder. Net nadat ik voorbij twee grote zwerfstenen die op de rand van een tuin zitten ben gelopen. Au, dat voelt daar beslist niet lekker. Voor de kerk scharrelt een merel in de bladeren en is niet bang als ik voorbij kom, hem gedag zeg en verder ga. De kerk is open. Iemand is bezig het verhaal van de restauratie te vertellen aan DD en diegenen die al binnen zijn.

Wat een verrassing hier binnen. En wat een warmte. Tufsteen met keien. Keien en tufsteen. Wat een vuur!

Lopend door deze kerk word ik helemaal ontroerd. Iets in mij voelt zich op een prettige manier aangesproken. Ik wil gaan zingen, maar onderdruk de neiging. Ter hoogte van de deur in het zuiden loopt een baan van Zuid naar Noord, die me de aarde in duwt. De zwarte en grijze stenen die de vloer vormen hebben een patroon dat ik niet kan ontdekken, maar dat ik wel zou willen ontdekken. Een aantal grafstenen hebben tekens. Ik noteer er twee om uit te zoeken wat ze betekenen, want in Deventer kwam ik die ook al tegen.

De crypte voelt als een “heilige” plaats.

Drie sarcofagen, van binnen bewerkt met kronkelende lijnen.

Het getal 7 komt hier voor in de crypte. Vreemd? In het Oosten ontbreekt alleen een opening die er naar mijn gevoel moet zijn (geweest)

Alles in deze kerk is hersteld met liefde en aandacht.

Ten westen van de kerk zijn rond 1999 twee Vikinggraven vol schatten gevonden.

Vikingen: een voorouder steekt zijn kop hier op.

Kraaien verwelkomen me als ik de kerk uit kom. Die had ik zo net nog niet gezien of gehoord.

De kerk van Oosterland zou een Wi-Heiligdom van de Vikingen zijn geweest. In die tijd bestond het heiligdom uit een driehoekige vorm, die aangegeven was door drie hoge staande zwerfkeien, ook wel menhirs genoemd.

Waddenzee op een andere plaats, bij een kleiput.

DD zegt dat hier zeemeerminnen zijn en een zeevrouwe.

Ik zit op de dijk in de ijzige kou, mijn blik op de zee en lucht.

Er verschijnt in zee een nederzetting met vrolijke, grote sterke mensen. Ze lost na een minuut weer op. Een zeewezen verteld me dat hier veel plekken zijn die bewoond zijn geweest door mensen. ( En zondag daarna lees ik in de encyclopedie op internet: In de oudheid lag Wieringen aan een rivier Maresdeop, Texel lag aan de andere kant van deze rivier. Tegenwoordig is het restant van deze rivier het Marsdiep)

Waddenkust bij WieringenIk probeer “in te tunen” op de zeemeerminnen, maar er zijn een groot aantal aardse wezentjes, die mijn aandacht opeisen en me uit de concentratie weg trekken. Twee vogels zeggen dat ze me de plek zullen wijzen, waar op dit moment meerminnen zijn. Het is ver weg bijna aan de horizon, ten Noord-noord-Oosten van me. Ik ga op weg er heen. Een eend lacht en ik heb het gevoel dat hij me uitlacht. Een scholekster vliegt laag over het water en schreeuwt en roept en komt vervolgens met een maatje terugvliegen naar het westen.

Het is hier “stiller” dan op de eerste plek bij de Waddenzee. Er zijn hier wel meer wezentjes in en rond het water.

Een eind verder, op de wadden, worden de lucht en de zee wat lichter en wordt de zee groener. Een lichtje verschijnt en verdwijnt vervolgens richting oosten. Nog twee lichtjes verschijnen na elkaar en verdwijnen weer voordat ik me er echt op kan richten.

Hobbits

We reizen verder. Een landweggetje bij Vatrop (dorp bij zee) en DD die op een houten hoorn blaast en vrolijkheid oproept.

Volgens hem zijn dat de Hobbits.
Lunch.

wieringen-kl-0023klJe houdt het toch niet voor mogelijk?. Een picknick.!

Er heerst veel vrolijkheid. We slaan flink wat naar binnen

Noord-Stroe

In Noord-Stroe gaan we op zoek naar “Sammelkes”, een soort kabouters.

Direct bij het betreden van een laag, wild en ruig stuk land verschijnt er een klein wezentje voor me. Hij is oud, intelligent, zeer wijs, nieuwsgierig en openhartig en zijn haar staat alle kanten op. Hij doet me denken aan Einstein. Ik vraag hem of hij familie is van de kabouters die bij ons in de buurt wonen. Hij zegt dat ze contact met elkaar hebben maar wel van een ander ras zijn, een soort neven. Zijn gemeenschap bestaat uit een flink aantal wezens. Ze hebben contact met de boerderijen die een paar kilometer verderop zijn. Ze hebben ook vervoer, een soort gangen die ze in kunnen stappen en waardoor ze met de snelheid van licht door verplaatst kunnen worden. Ze wonen niet op de plaats waar wij nu zijn maar verder weg. Hij is hier omdat wij hier zijn en vooral op dit moment omdat ik daar ben.

Wanneer ik hem vraag wat ze doen antwoordt hij dat ze zorgen dat de aarde is “zoals ze zijn moet”.  Als ik hem uiteindelijk vraag of hij nog iets aan mij wil meedelen over mezelf begint hij te lachen en wordt dan heel ernstig. “Je weet het allemaal al lang, je moet het je alleen herinneren en het gaan gebruiken”.

Wij aardemensen delen ervaringen, gezeten op een hoge wal langs dit diepe stukje land. Een grote groep ganzen komt uit het oosten en vliegt rond over een akker. Ze roepen voortdurend naar elkaar terwijl ze heen en weer zwermen en dan strijken ze neer en wordt het stil.

Volgende stop is de steen van Westerklief.

Maar op weg daarheen zie ik KIEVITEN ! De eerste voorbodes van de komende lente.

De steen is heel oud en verweerd. Volgens mij is ze ooit, lang geleden bewerkt. Ze staat niet meer op de plaats waar ze oorspronkelijk stond en er komen geen beelden van een oud verleden bij mij op wanneer ik haar aanraak.

Een vrouwfiguur zie ik in de steen.

DD geeft ons oefeningen op om later thuis en elders te doen:

  • Zet eens stenen overeind in je tuin.
  • Wat is hun beste richting?
  • Wat is de functie van de steen?
  • Wat is de kwaliteit van de steen?
  • Wat is de taak van de steen?
  • Wat de relatie met mensen van deze steen?

Een laatste plek: het wezen van Wieringen

En dan een kop warme soep in Hippolytushoef en naar huis

Links:
Pagowirense

Wad anders

Er zijn plannen om een randmeer aan te brengen zodat
Wieringen weer een eiland wordt.
Geen slecht idee lijkt mij. http://www.wieringerrandmeer.nl/

Inzichten

Vier inzichten

Inzichten 27 november weerspiegelingIk ben een boek aan het lezen: “De hoeders van de aarde” : de vier inzichten van Alberto Villoldo. Ik kende het nog niet, er zitten mooie oefeningen in voor 4 verschillende staten van waarneming, gebaseerd op lessen van een stam Zuid-Amerikaanse indianen. Ik heb het uit de bibliotheek en zo net weer verlengd want lezen gaat bij mij nog niet zo snel.
Ik kwam er aan dankzij GJ. Hij had om een boek van dezelfde schrijver gevraagd, “Afdalen in je ziel : helen van verleden en toekomst met soul retrieval” en tijdens het zoeken daarnaar kwam ik het boek tegen dat ik zelf nu lees. De 4 inzichten verwoorden en vullen aan wat ik zelf al voelde, waarnam en wist.

Wanneer ik het uit heb en de oefeningen me eigen heb gemaakt zal ik er meer over vertellen.

Alle dag – 26 november 2016

Alledag
alledag,

De tweede dag van de kruidencursus is al weer voorbij, vandaag  heb ik een aantal kruidenthee-mengsels samengesteld. De voorgaande keer heb ik een hoestdrankje gemaakt en een zalfje voor hoesten op de borst. Voor mij is deze cursus: oude kennis weer ophalen en samen met anderen “doen”.
Fijn om te herinneren, fijn om te doen.

Het verzet ook de gedachten.

Ik slaap slecht, dat gebeurt wel vaker, maar de boosheid dat we al weer een beving hadden speelt weer een rol. Post traumatische stress heet het, dankzij de NAM en de BV Nederland!

GJ heeft hard gewerkt buiten, de tuin is klaar voor de winter, goten schoon, heggen gesnoeid en alle bladeren van gras en struiken af.
We hebben gelukkig weer veel merels in de tuin, ze komen op de rotte appels af. We hadden een redelijk grote appeloogst, en nu lopen we elke twee weken de kratten na en alles wat niet meer goed is gaat dan de tuin in voor de merels. Van de week heb ik zo’n kunststof container opgehangen met zaad en een pot pindakaas voor vogels in een houten hokje gezet. Meteen zaten er mussen en pimpelmeesjes op.

De pelletkachel die we vorig jaar besteld hadden is eindelijk geïnstalleerd. Het is wel een wat andere geworden, eentje die iets meer herrie maakt, maar het is een goedgekeurde, en we hebben er subsidie voor aangevraagd. Die kachel bevalt goed, hij verwarmt het hele huis en er zijn vlammetjes zichtbaar. Geluid komt van de ventilator die er in zit en stil is het niet meer in de kamer, maar als de radio of de tv aan staat heb ik geen last van het gesnor.

En het is een prettig gevoel minder afhankelijk te zijn van gas.

Van de week was ik bij Google in de Eemshaven . Vlak daarbij is een groot veld met zonnecollectoren gekomen en er is nu planning voor een tweede veld.  Dat vind ik een prima oplossing.  Wij zelf krijgen onze elektriciteit van een windmolen niet ver hier vandaan. We zijn hier kort geleden langs gereden, de molen staat bij een boer in zijn achtertuin. Dat onze energie daar vandaan komt  is natuurlijk “virtueel”, wij konden aangeven of we elektriciteit van een molen [waaronder deze] of een centrale wilden. Centrale viel voor mij af: ik zie zelf niets in “biomassa” verbranden, zoals ze op dit moment overal doen. Maar uiteindelijk stroomt die elektriciteit wel allemaal door dezelfde kabel.

November 2016

Het was helder en de maansikkel stond groot en laag aan de hemel toen we in het donker over de Schoolweg naar huis terug wandelden. Die middag en avond waren goed geweest. We hadden in een groot gezelschap verkeerd waarbij wij ons hadden aangesloten bij de ovalen tafel. Dat was een goede keuze geweest want we hadden gelachen, vaker, meer en harder dan alle weken ervoor. Het eten was ruim voldoende en meer dan genoeg, de Champagne prima en schoonzuster was nu officieel jongere oudere, hoewel ze uiterlijk toch nog niet zo veel veranderd was.

Bij het naar huis gaan had iemand in het gezelschap opgemerkt dat hij op weg naar dit dorp door drie sluiers was gegaan.
Niemand vroeg hem om uitleg of om een duidelijker verklaring.
Op weg naar huis vroeg ik de stilte: Samhain?

november avond op weg naar huisHet was donker met heldere sterren boven het dorp. Doodstil was het aan het begin van de dorpsstraat, geen menselijke geluiden stegen boven die zwijgzaamheid uit;  de geur van winter blies over ons heen vanuit het veld, een groep ganzen vloog westwaarts en doorbrak de hemel met hun gegak, ver weg loeide een koe, dichterbij riep een ransuil.

Een kattenstaart boven een onzichtbare kat zweefde voor ons uit. Magie is nooit ver weg want de sluiers in deze tijd van het jaar zijn dun.
Slaap lekker

Yolanda, 6 november 2016

onderweg in Groningen