Zwijgen liegen en waarheid

we are responsible not only for the lies we speak, but for the truth we fail to speak

Advertisements

Laatst vroeg EML me een leugen te vertellen als iemand vragen zou stellen over haar aan- en afwezigheid en daarmee stelde ze me bijna voor het blok. Want dat kan ik niet.  Zij alleen heeft de verantwoordelijkheid voor haar eigen leugens.

Ik vertel mijn eigen leugens wel en ben daar ook zelf verantwoordelijk voor; dingen waarvan ik denk dat ze waarheid zijn maar dat niet zijn, maar erger nog, ook het stil blijven en niet de waarheid spreken in situaties dat anderen de waarheid verdraaien of leugens vertellen. 

Dat laatste is nu al een tijd een punt van aandacht.

“we are responsible not only for the lies we speak, but for the truth we fail to speak.”

“MLK.”   

Yolanda

Dat is de dood

Ik sta aan de rand van de zee . . . . parabel over de dood

“Dat is de dood”
Ik sta aan de rand van het strand.
In de ochtendbries glijdt een zeilboot naar de oceaan.
Zij is schoonheid,
Zij is leven.
Ik kijk haar na
tot zij aan de horizon verdwijnt.
Naast mij zegt iemand:
“Zij is weg.”

Waarheen?
Uit mijn gezichtsveld verdwenen,
dat is alles.
Zij draagt haar mast even hoog
en haar romp heeft nog altijd de kracht om haar menselijke lading te dragen.
Haar verdwijning uit mijn gezichtsveld
is iets in mij, niet in haar.
En net op het ogenblik
dat iemand naast mij zegt:
“Zij is weg.”
zijn er anderen die haar aan de horizon zien verschijnen
en naar haar toe glijden,
en die vol vreugde roepen;
“Daar is zij!”

Luther F.Beecher

dit gedicht is toegeschreven aan veel dichters. maar recent onderzoek wijat in de richting van dominee L.F. Beecher.
http://blog.transylvaniandutch.com/2013/01/poetry-friday-what-is-dying-luther-f.html (Engels)


“What is Dying”.

“I am standing on the sea shore.
A ship sails and spreads her white sails to the morning breeze and starts for the ocean. She is an object of beauty and I stand watching her till at last she fades on the horizon, and someone at my side says: ‘She is gone.’ Gone where? Gone from my sight, that is all; she is just as large in the masts, hull a spars as she was when I saw her, and just as able to bear her load of living freight to its destination.

The diminished size and total loss of sight is in me, not her; and just at the moment when someone at my side says; ‘She’s gone’ there are others who are watching her coming and other voices take up a gland shout, ‘There she comes’, and that is dying.”

Le Voilier

Je suis debout au bord de la plage.
Un voilier passe dans la brise du matin et part vers l’océan.
Il est la beauté, il est la vie.
Je le regarde jusqu’à ce qu’il disparaisse à l’horizon.
Quelqu’un à mon côté dit :
“Il est parti !”
Parti ? Vers où ?
Parti de mon regard, c’est tout…
Son mât est toujours aussi haut,
sa coque a toujours la force de porter sa charge humaine.
Sa disparition totale de ma vue est en moi,
pas en lui.
Et juste au moment où quelqu’un près de moi dit : “Il est parti !”,
il en est d’autres qui, le voyant poindre à l’horizon et venir vers eux,
s’exclament avec joie :
“Le voilà !”…

Christian version:

    What is dying?
    I am standing on the sea shore,
    A ship sails in the morning breeze and starts for the ocean.
    She is an object of beauty and I stand watching her
    Till at last she fades on the horizon and someone at my side says:
    “She is gone.”
    Gone! Where?
    Gone from my sight -m that is all.
    She is just as large in the masts, hull and spars as she was when I saw her
    And just as able to bear her load of living freight to its destination.
    The diminished size and total loss of sight is in me,
    not in her.
    And just at the moment when someone at my side says,
    “She is gone”,
    There are others who are watching her coming, and other voices take up a glad shout:
    “There she comes”
    – and that is dying.
    An horizon and just the limit of our sight.

    Lift us up, Oh Lord, that we may see further.

  

 
As for the “Parable of Immortality,” Dallas Public Library staff concurs with the folks over at the Transylvanian Dutch website for genealogy and family history.  After 10 years of research, they believe that the Rev. Luther F. Beecher wrote the poem, which is also known as “What is Dying”.  More details at http://blog.transylvaniandutch.com/2013/01/poetry-friday-what-is-dying-luther-f.html.
A cousin of Henry Ward Beecher, the Rev. Luther F. Beecher was a New England preacher.  He died November 5, 1903 at nearly 91 years of age.  Within the following year, at least three publications credit the poem to Luther Beecher:  Northwestern Christian Advocate, July 13, 1904; Religious Telescope, Vol. 70, August 21, 1904; and Attica Daily Ledger, October 26, 1904.

   

Zielestukken

Een deel van mijn ziel zat gevangen

Ik hervond een stuk van mijn ziel, gevangen op de Groningen klei.

Maar datgene dat het zielestuk meer dan 1000 jaar geleden in Noord-Groningen vastgezet had liet niet zomaar los en gaf zich niet makkelijk gewonnen. Ik moest trekken en schreeuwen en vechten. Loslaten, het is MIJN ziel!!

Mijn zielestuk schoot eindelijk vrij en in mijn hart.

NB. Het verhaal is natuurlijk veel groter, de reis erheen, de afdaling door de dood heen, de toestemming te gaan en te komen, de onderhandelingen en het overleg. En oud Vikinggedrag. 

Seabhac Nathair

Inzichten

Ik lees een boek met mooie oefeningen voor 4 verschillende staten van waarneming, ze vullen aan wat ik zelf al voelde, waarnam en wist maar nog geen woorden voor kon schrijven.

Vier inzichten

Inzichten 27 november weerspiegelingIk ben een boek aan het lezen: “De hoeders van de aarde” : de vier inzichten van Alberto Villoldo. Ik kende het nog niet, er zitten mooie oefeningen in voor 4 verschillende staten van waarneming, gebaseerd op lessen van een stam Zuid-Amerikaanse indianen. Ik heb het uit de bibliotheek en zo net weer verlengd want lezen gaat bij mij nog niet zo snel.
Ik kwam er aan dankzij GJ. Hij had om een boek van dezelfde schrijver gevraagd, “Afdalen in je ziel : helen van verleden en toekomst met soul retrieval” en tijdens het zoeken daarnaar kwam ik het boek tegen dat ik zelf nu lees. De 4 inzichten verwoorden en vullen aan wat ik zelf al voelde, waarnam en wist.

Wanneer ik het uit heb en de oefeningen me eigen heb gemaakt zal ik er meer over vertellen.

Still alive

Just basically
Still alive, a life,
Struggling, hanging on
On all fronts
But now
Clouds are being torn
Away
The dragon
Spits fire
“Come on, get up, fly,
There is work to be done
Woman  ”
He shouts
And put down his tail
For me to climb on
And yes,
There we go

image

There be dragons

Ik word ziek van de NAM

Ik wordt ziek van de aardbevingen, emotioneel, psychisch en lichamelijk.
image
Ik word ziek van voortdurend taxateurs over de vloer die proberen schade te baggatelliseren, die niet naar funderingen kijken en ook niet naar vloer- en dakbalken die door enorme aardbevingsgolven schudden en kraakten, die scheuren tussen en in gipsplaten afdoen als haarscheurtjes, zonder achterliggende schade te willen onderzoeken.

Ik word ziek van de NAM die geen rekening houd met de grote emotionele en psychische schade die ik door hun werk en de dagelijkse gevolgen daarvan heb opgelopen.

Ik ben ziek van de NAM, en bijna failliet door alle onkosten die ik heb moeten maken aan herstel wat zij hebben veroorzaakt en niet hebben vergoed.

En ik word alleen nog maar meer ziek van de NAM als ze mensen in het zeik gaan trappen zoals vrouw Kirsten Smit van de NAM doet die het volgende de wereld instuurt: ‘Dan komt het voor dat mensen de schade helemaal niet laten herstellen, of slechter laten herstellen, in ieder geval niet conform onze afspraak’, aldus Smit. ‘En dat betekent dat de schade ofwel blijft, of niet goed genoeg hersteld wordt’.