Veranderingen

Verandering : Er groeit iets nieuws in het veld dat vorige week nog leeg stond. Niet iets dat hier al eerder heeft gegroeid. Pompoen

Wandelend vanuit het dorp vielen me heel veel veranderingen op. De jonge koeien naast het voetbalveldje zijn een stuk groter dan vorige week. 

En kijk !!! In de verte de molen van Irene!!!

Wouw. De klaver  bloeit ineens uitbundig in het gras. Wat fijn voor de koeien. Ik leg Els uit waarom die kruiden die zij onkruid noemt zo goed zijn voor de koeien. 

Er groeit iets nieuws in het veld dat vorige week nog leeg stond. Niet iets dat hier al eerder heeft gegroeid. Pompoen! Om zeker te weten vraag ik het aan de boer Okke Wiersema van “in de wind” die het land heeft gepacht dit jaar en net aan komt rijden en we raken aan de praat. Biologische pompoen staat daar.

Mooi. In het perceeltje naast de gerst groeit een ander gewas, wordt daar geteeld voor het zaad. Twee keer per week zullen we het in de gaten houden.

En die molen van Irene, had ik de aanvraag voor gelezen. Wat goed dat dat tegenwoordig wel weer kan. Hoop er op een opendag mee kennis te maken.

Schoorsteen en mijnbouwschade

Eind van de zomer wordt er weer een deel van het huis aangepakt ivm mijnbouwschade en onveiligheid

Week 34/35 werken ze weer aan het huis. Er komt van te voren een bericht in de krant want de straat wordt afgezet. De gemeente gaf toestemming en wij kregen van hen ook de bouwtekeningen.

Mijn werkkamer wordt dit keer ondersteboven gezet, we krijgen een nieuwe prefab schoorsteen op het dak en twee dakspanten er bij + onderbouw van de schoorsteen voor verankering. De aannemer verwacht dat afbreken en de nieuwe schoorsteen zetten een week werk is, maar daarna moet de boel binnen ook weer netjes afgetimmerd worden. Zijn we weer een aantal weken verder. 

Wij overwegen tijdens het werk in de schuur te gaan slapen want het werk geeft natuurlijk heel veel viezigheid, plus herrie en mensen over de vloer en de spullen uit mijn werkkamer zullen ook ergens heen moeten. Deels naar de schuur, deels naar de woonkamer en de rest maar naar onze slaapkamer.
Als de schoorsteen er staat kan er weer een ander hersteltraject gaan lopen dat al een tijd op de plank ligt. We zijn er nog lang niet van af, van die mijnbouwschade.

Contactpersoon bij het Centrum voor Veilig Wonen? Ik ken hem niet. Er is al weer een nieuwe.

Dat is de dood

Ik sta aan de rand van de zee . . . . parabel over de dood

“Dat is de dood”
Ik sta aan de rand van het strand.
In de ochtendbries glijdt een zeilboot naar de oceaan.
Zij is schoonheid,
Zij is leven.
Ik kijk haar na
tot zij aan de horizon verdwijnt.
Naast mij zegt iemand:
“Zij is weg.”

Waarheen?
Uit mijn gezichtsveld verdwenen,
dat is alles.
Zij draagt haar mast even hoog
en haar romp heeft nog altijd de kracht om haar menselijke lading te dragen.
Haar verdwijning uit mijn gezichtsveld
is iets in mij, niet in haar.
En net op het ogenblik
dat iemand naast mij zegt:
“Zij is weg.”
zijn er anderen die haar aan de horizon zien verschijnen
en naar haar toe glijden,
en die vol vreugde roepen;
“Daar is zij!”

Luther F.Beecher

dit gedicht is toegeschreven aan veel dichters. maar recent onderzoek wijat in de richting van dominee L.F. Beecher.
http://blog.transylvaniandutch.com/2013/01/poetry-friday-what-is-dying-luther-f.html (Engels)


“What is Dying”.

“I am standing on the sea shore.
A ship sails and spreads her white sails to the morning breeze and starts for the ocean. She is an object of beauty and I stand watching her till at last she fades on the horizon, and someone at my side says: ‘She is gone.’ Gone where? Gone from my sight, that is all; she is just as large in the masts, hull a spars as she was when I saw her, and just as able to bear her load of living freight to its destination.

The diminished size and total loss of sight is in me, not her; and just at the moment when someone at my side says; ‘She’s gone’ there are others who are watching her coming and other voices take up a gland shout, ‘There she comes’, and that is dying.”

Le Voilier

Je suis debout au bord de la plage.
Un voilier passe dans la brise du matin et part vers l’océan.
Il est la beauté, il est la vie.
Je le regarde jusqu’à ce qu’il disparaisse à l’horizon.
Quelqu’un à mon côté dit :
“Il est parti !”
Parti ? Vers où ?
Parti de mon regard, c’est tout…
Son mât est toujours aussi haut,
sa coque a toujours la force de porter sa charge humaine.
Sa disparition totale de ma vue est en moi,
pas en lui.
Et juste au moment où quelqu’un près de moi dit : “Il est parti !”,
il en est d’autres qui, le voyant poindre à l’horizon et venir vers eux,
s’exclament avec joie :
“Le voilà !”…

Christian version:

    What is dying?
    I am standing on the sea shore,
    A ship sails in the morning breeze and starts for the ocean.
    She is an object of beauty and I stand watching her
    Till at last she fades on the horizon and someone at my side says:
    “She is gone.”
    Gone! Where?
    Gone from my sight -m that is all.
    She is just as large in the masts, hull and spars as she was when I saw her
    And just as able to bear her load of living freight to its destination.
    The diminished size and total loss of sight is in me,
    not in her.
    And just at the moment when someone at my side says,
    “She is gone”,
    There are others who are watching her coming, and other voices take up a glad shout:
    “There she comes”
    – and that is dying.
    An horizon and just the limit of our sight.

    Lift us up, Oh Lord, that we may see further.

  

 
As for the “Parable of Immortality,” Dallas Public Library staff concurs with the folks over at the Transylvanian Dutch website for genealogy and family history.  After 10 years of research, they believe that the Rev. Luther F. Beecher wrote the poem, which is also known as “What is Dying”.  More details at http://blog.transylvaniandutch.com/2013/01/poetry-friday-what-is-dying-luther-f.html.
A cousin of Henry Ward Beecher, the Rev. Luther F. Beecher was a New England preacher.  He died November 5, 1903 at nearly 91 years of age.  Within the following year, at least three publications credit the poem to Luther Beecher:  Northwestern Christian Advocate, July 13, 1904; Religious Telescope, Vol. 70, August 21, 1904; and Attica Daily Ledger, October 26, 1904.

   

Zielestukken

Een deel van mijn ziel zat gevangen

Ik hervond een stuk van mijn ziel, gevangen op de Groningen klei.

Maar datgene dat het zielestuk meer dan 1000 jaar geleden in Noord-Groningen vastgezet had liet niet zomaar los en gaf zich niet makkelijk gewonnen. Ik moest trekken en schreeuwen en vechten. Loslaten, het is MIJN ziel!!

Mijn zielestuk schoot eindelijk vrij en in mijn hart.

NB. Het verhaal is natuurlijk veel groter, de reis erheen, de afdaling door de dood heen, de toestemming te gaan en te komen, de onderhandelingen en het overleg. En oud Vikinggedrag. 

Seabhac Nathair

Inzichten

Ik lees een boek met mooie oefeningen voor 4 verschillende staten van waarneming, ze vullen aan wat ik zelf al voelde, waarnam en wist maar nog geen woorden voor kon schrijven.

Vier inzichten

Inzichten 27 november weerspiegelingIk ben een boek aan het lezen: “De hoeders van de aarde” : de vier inzichten van Alberto Villoldo. Ik kende het nog niet, er zitten mooie oefeningen in voor 4 verschillende staten van waarneming, gebaseerd op lessen van een stam Zuid-Amerikaanse indianen. Ik heb het uit de bibliotheek en zo net weer verlengd want lezen gaat bij mij nog niet zo snel.
Ik kwam er aan dankzij GJ. Hij had om een boek van dezelfde schrijver gevraagd, “Afdalen in je ziel : helen van verleden en toekomst met soul retrieval” en tijdens het zoeken daarnaar kwam ik het boek tegen dat ik zelf nu lees. De 4 inzichten verwoorden en vullen aan wat ik zelf al voelde, waarnam en wist.

Wanneer ik het uit heb en de oefeningen me eigen heb gemaakt zal ik er meer over vertellen.

Alle dag – 26 november 2016

Alledag gaat over het leven van alledag bij ons thuis. Dit keer over werken, energie, een pelletkachel en posttraumatische stress

Alledag
alledag,

De tweede dag van de kruidencursus is al weer voorbij, vandaag  heb ik een aantal kruidenthee-mengsels samengesteld. De voorgaande keer heb ik een hoestdrankje gemaakt en een zalfje voor hoesten op de borst. Voor mij is deze cursus: oude kennis weer ophalen en samen met anderen “doen”.
Fijn om te herinneren, fijn om te doen.

Het verzet ook de gedachten.

Ik slaap slecht, dat gebeurt wel vaker, maar de boosheid dat we al weer een beving hadden speelt weer een rol. Post traumatische stress heet het, dankzij de NAM en de BV Nederland!

GJ heeft hard gewerkt buiten, de tuin is klaar voor de winter, goten schoon, heggen gesnoeid en alle bladeren van gras en struiken af.
We hebben gelukkig weer veel merels in de tuin, ze komen op de rotte appels af. We hadden een redelijk grote appeloogst, en nu lopen we elke twee weken de kratten na en alles wat niet meer goed is gaat dan de tuin in voor de merels. Van de week heb ik zo’n kunststof container opgehangen met zaad en een pot pindakaas voor vogels in een houten hokje gezet. Meteen zaten er mussen en pimpelmeesjes op.

De pelletkachel die we vorig jaar besteld hadden is eindelijk geïnstalleerd. Het is wel een wat andere geworden, eentje die iets meer herrie maakt, maar het is een goedgekeurde, en we hebben er subsidie voor aangevraagd. Die kachel bevalt goed, hij verwarmt het hele huis en er zijn vlammetjes zichtbaar. Geluid komt van de ventilator die er in zit en stil is het niet meer in de kamer, maar als de radio of de tv aan staat heb ik geen last van het gesnor.

En het is een prettig gevoel minder afhankelijk te zijn van gas.

Van de week was ik bij Google in de Eemshaven . Vlak daarbij is een groot veld met zonnecollectoren gekomen en er is nu planning voor een tweede veld.  Dat vind ik een prima oplossing.  Wij zelf krijgen onze elektriciteit van een windmolen niet ver hier vandaan. We zijn hier kort geleden langs gereden, de molen staat bij een boer in zijn achtertuin. Dat onze energie daar vandaan komt  is natuurlijk “virtueel”, wij konden aangeven of we elektriciteit van een molen [waaronder deze] of een centrale wilden. Centrale viel voor mij af: ik zie zelf niets in “biomassa” verbranden, zoals ze op dit moment overal doen. Maar uiteindelijk stroomt die elektriciteit wel allemaal door dezelfde kabel.

November 2016

Een kattenstaart boven een onzichtbare kat zweefde voor ons uit. Magie is nooit ver weg want de sluiers in deze tijd van het jaar zijn dun.

Het was helder en de maansikkel stond groot en laag aan de hemel toen we in het donker over de Schoolweg naar huis terug wandelden. Die middag en avond waren goed geweest. We hadden in een groot gezelschap verkeerd waarbij wij ons hadden aangesloten bij de ovalen tafel. Dat was een goede keuze geweest want we hadden gelachen, vaker, meer en harder dan alle weken ervoor. Het eten was ruim voldoende en meer dan genoeg, de Champagne prima en schoonzuster was nu officieel jongere oudere, hoewel ze uiterlijk toch nog niet zo veel veranderd was.

Bij het naar huis gaan had iemand in het gezelschap opgemerkt dat hij op weg naar dit dorp door drie sluiers was gegaan.
Niemand vroeg hem om uitleg of om een duidelijker verklaring.
Op weg naar huis vroeg ik de stilte: Samhain?

november avond op weg naar huisHet was donker met heldere sterren boven het dorp. Doodstil was het aan het begin van de dorpsstraat, geen menselijke geluiden stegen boven die zwijgzaamheid uit;  de geur van winter blies over ons heen vanuit het veld, een groep ganzen vloog westwaarts en doorbrak de hemel met hun gegak, ver weg loeide een koe, dichterbij riep een ransuil.

Een kattenstaart boven een onzichtbare kat zweefde voor ons uit. Magie is nooit ver weg want de sluiers in deze tijd van het jaar zijn dun.
Slaap lekker

Yolanda, 6 november 2016