Seabhac na hEirne

Seabhac na hEirne

Seabhac na hEirne or The Hawk of Ballyshannon is a lovely and enchanting tune from the Celtic Treasure: The Legacy of Turlough O’Carolan

This is an ancient Irish harp piece, Seabhac na hEirne. The tune was composed by Rory Dall O’Cathain around 1600.

Seabhac is pronounced Shouk [sjouk]
However in Welsh [Cymraeg] this bird is known by a different name: Hebog

Legende van de Lolernen en de Dodekalitten

In midzomer, zo wordt ons verteld, was het lied zeer krachtig, en een paar dappere bewoners die zich dicht genoeg nabij waagden, hebben verhalen verteld over zwevende vrouwen die rond en in de stenen cirkel dansten, terwijl zowel de mannen als de stenen hen met liederen ondersteunden.

Er is een legende over de DODEKALITTEN op LOLLAND. Ik vond hem in het Deens en vroeg Google die te vertalen, daarna heb ik hem wat ingekort en er iets leesbaarder Nederlands van gemaakt.

Over de Lolerne weten we niet veel zeker, niet waar ze vandaan kwamen, waarom ze kwamen of waarom ze zich hier op Lolland vestigden.  

Rond het jaar 6000 voor Christus aan het begin van de Atlantische tijd, steeg de zee fors als gevolg van smeltend ijs, en velen geloven vandaag in de legende dat de overstroming van “de aarde”  te wijten is aan de doorbraak van de zee 7500 jaar geleden door de landengte bij de Bosporus waardoor de eerste grote culturen rond de Zwarte Zee, die op het moment zich 170m. onder de zeespiegel bevond, overstroomden.

In Europa,  steeg de zee in periodes van 2m. per.100 jaar.
Komen de Lolerne migranten in Noord Europa uit de Zwarte Zee, en kwamen ze toen al 5500 jaar voor onze jaartelling, en bleven ze misschien wel 1000 jaar lang, hun grote stenen bouwwerken in Bretagne, Engeland en Ierland bouwen, of was het een andere verwante volk?
Op veel plaatsen op Lolland, had het ijs een aantal vaak zeer grote stenen achtergelaten, zoals nu nog kan worden gezien bijvoorbeeld in Skejten. Ze waren vrij beschikbaar in het veld, klaar om gebruikt te worden als de tijd rijp was, toen de Lolerne kwamen om hun cultuur te verspreiden.

DODEKALITTEN 

Toen ze kwamen, vonden ze Lolerne hier 12 zeer grote stenen voor hun monument aan de voorouders, de 12 leiders en sjamanen, de opmerkelijke persoonlijkheden die goed zongen.
De 12 menhirs werden gebouwd in een perfecte cirkel met een diameter van slechts 12 loliske (ca.28m.).
De Stenen pilaren waren, net als hun voorouders, verschillend en ze toonden karakteristieke gelaatstrekken van elk individu. Lolerne waren lange, sterke, maar slanke mensen, mannen van meer dan 2 meter waren niet uitzonderlijk. 

De Pijlers van steen waren ongeveer 3 loliske hoog  (ongeveer 7m.), en de afstand tussen hen was ongeveer hetzelfde. Ze hadden allemaal hun aangezichten naar het midden alsof ze bijeen waren om te beraadslagen, als in een “ding” of een koor. Want er wordt beweerd dat ze regelmatig samen zongen, vaak rustig, maar ook meer sonoor, en dat bij speciale gelegenheden over het landschap, een mooi en verleidelijke koor klonk dat betoverde maar ook lokale stamleden die niet gewend waren aan dergelijke klank angst aanjoeg. 
In midzomer, zo wordt ons verteld, was het lied zeer krachtig, en een paar dappere bewoners die zich dicht genoeg nabij waagden, hebben verhaald over zwevende vrouwen die rond en in de stenen cirkel dansten, terwijl zowel de mannen als de  steen met liederen ondersteunden.
Er zijn minder veel verhalen van de lange nacht van midwinter. Maar betoogd is dat Lolernes lied hier zo geconcentreerd was dat het de DODEKALITTEN, de twaalf als lichtgevende stenen, voor een kort moment boven de grond liet stijgen in het midden van de stenen cirkel. DODEKALITTEN verlichte de gezichten van de voorouders en gaf hun macht om nog een jaar van overleg, meditatie en zang uit te voeren..
Of de Lolerne hun doel van het verhogen van de cultuur hier bereikten, dat weten we niet. Vermoedelijk, reisden ze naar Bretagne, en misschien kwamen ze terug in de Bronstijd en bleef hun culturele structuur op Lolland, zoals het eiland en de landen rondom geleidelijk werden genoemd.
Of de grote stenen,ondersteunt met portretten van de voorouders, werden verplaatst of neergehaald en hergebruikt om grandioze graven te bouwen voor de lokale bevolking weten we niet zeker.
Maar veel later in de middeleeuwen, waar je bijna vergeten was waarom het land Lolland werd genoemd, gingen er legenden over de grote zingende stenen cirkel en de DODEKALITTEN.
Sommigen dachten dat dit monument de 12 apostelen, die de Heilige Graal bewaakten geweest konden zijn, en zij met de 12 menhirs zo mooi hadden gezongen. Anderen die meer sceptisch waren over alles wat van buiten gekomen was, vonden dat er sprake was pure duivelsheid  en dat de stenen dragers in schaamte waren verzonken toen Christus werd geboren. Het meest vrome antwoord dat de DODEKALITTEN bij het inwerkingtreding van de Apostelolische gebeden en gezangen eindelijk opgestaan ​​waren en zich zo hoog boven de grond verhieven, dat het werd gezien als de ster van Bethlehem is een mooi, maar nauwelijks een aannemelijk verhaal.

Het Koor liet echter zijn blijvende sporen in het landschap na, de dieren bleven de traditie zodanig bewaren dat één van de hoven, die veel later werd gebouwd “Fuglsang” werd genoemd.
En op deze bijzondere boerderij kwam de muziek, samen met de beeldende kunst, het brandpunt van het leven, terecht in onze eigen tijd.

In de jaren rond 2000 na Christus kwam een aantal van Lolernes erfgenamen terug naar Lolland om hun voorouderlijke cultuurwerk te vernieuwen. Ze organiseerden zich in kleine groepen samen met de lokale bevolking en getracht werd zowel de oude tradities van muziek en beeldende kunst zoals een zingend monument met de 12 voorouders in de steen, die nu DODEKALITTEN heten, te herstellen.
Ze bouwden een nieuw museum van de kunst aan de zijde van het oude landhuis, waar de muziek wordt gehouden, maar voor een lange tijd zochten Lolernes opvolgers vergeefs naar sporen van de zingende stenen cirkel in het gebied van het oude midden van Lolland, waar men geloofde dat het oorspronkelijk zou hebben gestaan.
Was het misschien verzonken in wat nu Bredningen in Guldborgsund is, toen het land daalde en Lolland en Falster, de oude Østlolland, werden gescheiden door het water? 
Twee van Lolernes opvolgers bleven zoeken naar de plaats waar de 12 zingende twaalf stenen DODEKALITTEN kon worden herstelt, en zij wijdden zich aan deze taak.
Ze stichtte een broederschap, “LOLERRINGEN” en rond deze kern verzamelden zij een aantal geïnteresseerde en competente helpers in een organisatie die werd uitgeroepen tot “LOLERKREDSEN”.
De ingewijden hopen  dat de DODEKALITTEN / Graal weer zal herrijzen ​​over de aarde op een nacht in het midden van de winter of misschien zelfs bij midzomer, terwijl het koor naar de hemel stijgt. Dit kan echter alleen worden gedaan als alle 12 stenen  weer worden opgeheven in de juiste plaats en genoeg kracht hebben om mee te zingen.
Stone Master broer Thomnir nam de verantwoordelijkheid voor het vinden, hakken en vervoer van de grote stenen DODEKALITTEN, een artistiek werk dat hem ten minste 12 jaar zou kosten om te volbrengen.
En minstreel en koorleider, broer Gunhirdur, voert ons mee naar het originele verhaal en de muziek en koorzang, zodat het landschap en de mensen hier op Lolland weer betoverd raken.

Tantes

image

Ik heb een aantal oude familieleden. Dat is heel byzonder in een familie waarin de gemiddelde te verwachten leeftijd onder de 65 ligt. “Ach ja, die van Nieuwkoopjes ” zegt de 89 jarige dan, “die worden toch nooit oud.”.  Zij en haar 3 zussen zijn niet alleen op een aardige leeftijd maar ook behoorlijk bij de pinken.
Met de andere – 80 jarige nu – heb ik een speciale band, altijd het gevoel dat ik haar al kende voordat ik geboren was. Een eenvoudige verklaring daarvoor zou kunnen zijn, dat ze heel vaak op bezoek kwam toen mijn moeder zwanger was van mij. Ze was rechter, begon advocatuur te studeren toen ze zelf al 4 kinderen had. Knap en bewonderenswaardig vond ik dat, toen ik later zelf naar de universiteit ging en worstelde met wiskunde na mijn  propedeuse.  Met z’n drieën leggen we verbanden en lijntjes naar verleden en heden. Ach ja, die van Nieuwkoopjes . . . . . de Dordtse tak van de stamboom is nu uitgestorven.

The Song of Amergin

Every month we form a circle at the new moon and honor the Spirits.  We meditate and one of us tells an inspiring story. Every moon we embrace one of the concepts from the song of Amergin, a song which invokes the forest, the sea, the sky.  There are many translations of this poem, here are only two of them and we are using still another slightly different version.

Am gaeth i m-muir,
Am tond trethan,
Am fuaim mara,
Am dam secht ndirend,
Am séig i n-aill,
Am dér gréne,
Am cain lubai,
Am torc ar gail,
Am he i l-lind,
Am loch i m-maig,
Am brí a ndai,
Am bri danae,
Am bri i fodb fras feochtu,Am dé delbas do chind codnu,
Coiche nod gleith clochur slébe?Cia on co tagair aesa éscai?
Cia du i l-laig fuiniud gréne?
I am Wind on Sea,
I am Ocean-wave,
I am Roar of Sea,
I am Stag of Seven Tines,
I am a Hawk on a Cliff,
I am shining tear of the Sun,
I am Fairest among Herbs,
I am Boar for Boldness,
I am Salmon in Pool,
I am a Lake on a Plain,
I am a Hill of Poetry,
I am a Word of Skill,
I am the Point of a Weapon (that pours forth
combat),
I am God who fashions Fire for a Head.
Who knows the secrets of the
Unhewn Dolmen?
Who (but I) announces the Ages of the Moon?
Who (but I) know the place where falleth
the Sunset?

I made our own translation into Dutch: Ik heb een eigen vertaling gemaakt, aan de hand van een gedicht dat de versregels weer net iets in een andere volgorde plaatste:

Ik ben het brullen van de branding
Ik ben de golf van de zee
Ik ben het hert van Zeven enten
Ik ben de rivier die de vlakte overstroomt
Ik ben de wind, die waait over de diepe wateren
Ik ben de dauwdruppel in de eerste zonnestraal
Ik ben de havik op de rots
ik ben een wonder tussen de bloemen
Ik ben de god die het licht in het hoofd ontsteekt
Ik ben de Speerpunt in de strijd
Ik ben de wijsheid van de zalm in de poel
Ik ben de heuvel van de poëzie
Ik ben de moed van het zwijn
Wie dan ik kent de geheimen van de
ongeschonden dolmen?
~ ~
Wie dan ik, is zowel de boom als de bliksem die hem treft?
In wie verlopen de fases van de maan
In wie zijn de plaatsen waar de zon op en ondergaat?
Wie is het die de gedachten voortdrijft
Wie is het die verzamelt wat verdeeld is
Zo niet ik?

Ik ben het, de eeuwigheid die voor de negende maal wederkeert.
(Amergin)

Listen to the song of Amergin as sung by Lisa Gerrard

Klimop

Klimop kwam op mijn pad in het bos waar ik afgelopen week was, vaak in innige omarming met de eik.

Gort – Ivy – Klimop

Gort leert ons alles over ondersteuning: hoe ondersteunen we en hoe worden we ondersteund,  hierbij gaat het over emotionele zorg, samenwerking, delen, vertrouwen en de klimop daagt  ons uit om helder te krijgen waar door competitie menselijk egoïsme en ego, jaloezie en onzekerheid op de voorgrond treedt.
Klimop verteld over ambitie, hoe alledaagse of spiritueel, persoonlijk of algemeen dan ook, maar herinnert ons er ook aan dat we niet alleen zijn: hoe kunnen we helpen en hoe werken we elkaar tegen?

De klimop groeit met diepgroene bladeren, zich overvloedig windend door de takken van andere bomen, en kan zich meedogenloos vastklampen aan elke vorm van ondersteuning. Een plant met een enorme weerstand, altijdgroen, groeit overal doorheen, verhout, zoekt steun bij anderen maar groeit ook over anderen heen, verdringt anderen.
De klimop biedt honing als nectar voor veel insecten wanneer hij bloeit en de bessen zijn een zeldzame traktatie voor vogels midden in de winter.
Zo kan de klimop gezien worden als steun en toeverlaat voor diegenen die dat nodig hebben .
Tegelijkertijd heeft klimop soms een beklemmende sfeer van dreiging en vasthoudendheid die de boom bedreigt waarom de klimop zich vastklampt. Dus  klimop kan ons steunen, maar kan ook beperkend en bindend zijn.

Dit is een Ogham die enige voorzichtigheid gebiedt bij het vragen om hulp en ondersteuning wanneer we een weg zoeken naar een gevoel van gehechtheid en gemeenschap;  we dienen hierbij wel onze eigen vrijheid  te behouden en ons niet over te leveren aan zijn innerlijke verlangen om alle obstakels tegen elke prijs te overwinnen.

Als essentie helpt klimop diegenen die hun weg niet alleen kunnen vinden of hulp nodig hebben bij de keus om de beste richting te kiezen. Wanneer je tot stilstand bent gekomen door besluiteloosheid of door een overmaat aan keuzes die je kunt maken, dan herinnert Klimop je er aan dat er geen verkeerde keuze is, want alle wegen leiden je tot waar je bent!

Klimop  is van oudsher een heelplant. Maar bessen zijn voor de mens giftig en bladeren in zekere mate ook. (gevallen van braken, buikloop, koorts, stuipen, sufheid, coma, huiduitslag zijn geregistreerd)
Klimop bevat o.a. Saponinen, Flavonglycosiden en fyto-oestrogenen.
Blad wordt verwerkt in hoestsiropen, helpt  bij verstopping, bij jicht en artritis als pijnstiller.
Thee van klimopbladeren zou de bloeddruk kunnen verlagen.
Maar ervaringen met inwendig gebruik zijn  tegenstrijdig, dus altijd een kruidengeneeskundige raadplegen.
Uitwendig gebruikt bij een bijensteek, het stilt pijn en jeuk.
Gekneusde bladeren trekken ook etter uit wonden.
Een afkooksel kan worden gebruikt tegen  brandwonden en zweren.

Willow – Wilg – Saille

As I entered the realm of the standing stones beyond the woodlands, I crossed the stream and Willow called to me and halted me for a moment.

Willow is a water loving tree, there are many species but this seems to be Salix alba. She is wonderfully flexible. Her essence will help to heal, allowing pain and complications of life to wash away. She can strengthen your self-esteem, her magic reminding you that you are an amazing being and an essential part of this limitless universe.

Cerridwen and the moon appear at this early friday hour of the moon, and willow weaves

I harvested Stargate Essence in the centre of Stonehenge

I created a standing stone portal as the adventurer mystic and the coming weeks will work with it as summer turns slowly into autumn while we work hard during these harvesting days.

Duir is required to be there but with me now Saille is as well

Nathair

Druidry

Today there was a first answer on the classification of Druidism as a religion by Philip Carr-Gomm. Philip Carr-Gomm is a writer in the field of psychology and druidry and a psychologist. He trained with Ross Nichols, the founder of the Order of Bards Ovates & Druids, and has been leading the Order for over twenty years.

Is Druidry a Religion? « Philip Carr-Gomm’s Weblog

News has hit the headlines that Druidry has been classed as a religion by the UK Charity Commissioners. Like everyone else here I’m still digesting what this means. This is the Druid Network’s initiative and it’s out of the blue for us in OBOD, we haven’t been involved. (Which is fine – consult 4 druids as they say, and you get 5 opinions.) But this means it needs careful consideration. On the one hand this could well be a positive move, bearing in mind though, as one commentator said: “there is in the UK no real way for a religion to be recognised officially as in the US, as our constitution relies on precedent and there is no single mechanism. The Charities Commission is an important body which regulates the activities of bodies constituted as charities (which Druid groups can now be), but its ruling will have no effect on other areas of UK law such as the registration of places of worship for weddings etc., until these different areas are tested in court or ruled on by other bodies or the Home Office. It does set a useful and helpful precedent though and opens the door for other Pagan groups who want to be constituted as charities.”However, I – and many other OBOD members – have always liked the way Druidry has avoided being ‘boxed-in’ to one definition: a spiritual path to some people, a magical tradition to another, a religion to a third, a philosophy or cultural phenomenon to another, and so on. As soon as you start on the path of trying to define Druidry you run into problems: look at the last sentence of the quote I gave: ‘other Pagan groups’ – well some Druids don’t consider themselves Pagan so you’ve got a problem right away. Not all people who call themselves Druids would agree with all aspects of the definition of Druidry that The Druid Network have agreed with the Charity Commission. As with many things there are positives and negatives and it’s a question of weighing these up and looking more closely at the implications of the decision.