Legende van de Lolernen en de Dodekalitten

In midzomer, zo wordt ons verteld, was het lied zeer krachtig, en een paar dappere bewoners die zich dicht genoeg nabij waagden, hebben verhalen verteld over zwevende vrouwen die rond en in de stenen cirkel dansten, terwijl zowel de mannen als de stenen hen met liederen ondersteunden.

Er is een legende over de DODEKALITTEN op LOLLAND. Ik vond hem in het Deens en vroeg Google die te vertalen, daarna heb ik hem wat ingekort en er iets leesbaarder Nederlands van gemaakt.

Over de Lolerne weten we niet veel zeker, niet waar ze vandaan kwamen, waarom ze kwamen of waarom ze zich hier op Lolland vestigden.  

Rond het jaar 6000 voor Christus aan het begin van de Atlantische tijd, steeg de zee fors als gevolg van smeltend ijs, en velen geloven vandaag in de legende dat de overstroming van “de aarde”  te wijten is aan de doorbraak van de zee 7500 jaar geleden door de landengte bij de Bosporus waardoor de eerste grote culturen rond de Zwarte Zee, die op het moment zich 170m. onder de zeespiegel bevond, overstroomden.

In Europa,  steeg de zee in periodes van 2m. per.100 jaar.
Komen de Lolerne migranten in Noord Europa uit de Zwarte Zee, en kwamen ze toen al 5500 jaar voor onze jaartelling, en bleven ze misschien wel 1000 jaar lang, hun grote stenen bouwwerken in Bretagne, Engeland en Ierland bouwen, of was het een andere verwante volk?
Op veel plaatsen op Lolland, had het ijs een aantal vaak zeer grote stenen achtergelaten, zoals nu nog kan worden gezien bijvoorbeeld in Skejten. Ze waren vrij beschikbaar in het veld, klaar om gebruikt te worden als de tijd rijp was, toen de Lolerne kwamen om hun cultuur te verspreiden.

DODEKALITTEN 

Toen ze kwamen, vonden ze Lolerne hier 12 zeer grote stenen voor hun monument aan de voorouders, de 12 leiders en sjamanen, de opmerkelijke persoonlijkheden die goed zongen.
De 12 menhirs werden gebouwd in een perfecte cirkel met een diameter van slechts 12 loliske (ca.28m.).
De Stenen pilaren waren, net als hun voorouders, verschillend en ze toonden karakteristieke gelaatstrekken van elk individu. Lolerne waren lange, sterke, maar slanke mensen, mannen van meer dan 2 meter waren niet uitzonderlijk. 

De Pijlers van steen waren ongeveer 3 loliske hoog  (ongeveer 7m.), en de afstand tussen hen was ongeveer hetzelfde. Ze hadden allemaal hun aangezichten naar het midden alsof ze bijeen waren om te beraadslagen, als in een “ding” of een koor. Want er wordt beweerd dat ze regelmatig samen zongen, vaak rustig, maar ook meer sonoor, en dat bij speciale gelegenheden over het landschap, een mooi en verleidelijke koor klonk dat betoverde maar ook lokale stamleden die niet gewend waren aan dergelijke klank angst aanjoeg. 
In midzomer, zo wordt ons verteld, was het lied zeer krachtig, en een paar dappere bewoners die zich dicht genoeg nabij waagden, hebben verhaald over zwevende vrouwen die rond en in de stenen cirkel dansten, terwijl zowel de mannen als de  steen met liederen ondersteunden.
Er zijn minder veel verhalen van de lange nacht van midwinter. Maar betoogd is dat Lolernes lied hier zo geconcentreerd was dat het de DODEKALITTEN, de twaalf als lichtgevende stenen, voor een kort moment boven de grond liet stijgen in het midden van de stenen cirkel. DODEKALITTEN verlichte de gezichten van de voorouders en gaf hun macht om nog een jaar van overleg, meditatie en zang uit te voeren..
Of de Lolerne hun doel van het verhogen van de cultuur hier bereikten, dat weten we niet. Vermoedelijk, reisden ze naar Bretagne, en misschien kwamen ze terug in de Bronstijd en bleef hun culturele structuur op Lolland, zoals het eiland en de landen rondom geleidelijk werden genoemd.
Of de grote stenen,ondersteunt met portretten van de voorouders, werden verplaatst of neergehaald en hergebruikt om grandioze graven te bouwen voor de lokale bevolking weten we niet zeker.
Maar veel later in de middeleeuwen, waar je bijna vergeten was waarom het land Lolland werd genoemd, gingen er legenden over de grote zingende stenen cirkel en de DODEKALITTEN.
Sommigen dachten dat dit monument de 12 apostelen, die de Heilige Graal bewaakten geweest konden zijn, en zij met de 12 menhirs zo mooi hadden gezongen. Anderen die meer sceptisch waren over alles wat van buiten gekomen was, vonden dat er sprake was pure duivelsheid  en dat de stenen dragers in schaamte waren verzonken toen Christus werd geboren. Het meest vrome antwoord dat de DODEKALITTEN bij het inwerkingtreding van de Apostelolische gebeden en gezangen eindelijk opgestaan ​​waren en zich zo hoog boven de grond verhieven, dat het werd gezien als de ster van Bethlehem is een mooi, maar nauwelijks een aannemelijk verhaal.

Het Koor liet echter zijn blijvende sporen in het landschap na, de dieren bleven de traditie zodanig bewaren dat één van de hoven, die veel later werd gebouwd “Fuglsang” werd genoemd.
En op deze bijzondere boerderij kwam de muziek, samen met de beeldende kunst, het brandpunt van het leven, terecht in onze eigen tijd.

In de jaren rond 2000 na Christus kwam een aantal van Lolernes erfgenamen terug naar Lolland om hun voorouderlijke cultuurwerk te vernieuwen. Ze organiseerden zich in kleine groepen samen met de lokale bevolking en getracht werd zowel de oude tradities van muziek en beeldende kunst zoals een zingend monument met de 12 voorouders in de steen, die nu DODEKALITTEN heten, te herstellen.
Ze bouwden een nieuw museum van de kunst aan de zijde van het oude landhuis, waar de muziek wordt gehouden, maar voor een lange tijd zochten Lolernes opvolgers vergeefs naar sporen van de zingende stenen cirkel in het gebied van het oude midden van Lolland, waar men geloofde dat het oorspronkelijk zou hebben gestaan.
Was het misschien verzonken in wat nu Bredningen in Guldborgsund is, toen het land daalde en Lolland en Falster, de oude Østlolland, werden gescheiden door het water? 
Twee van Lolernes opvolgers bleven zoeken naar de plaats waar de 12 zingende twaalf stenen DODEKALITTEN kon worden herstelt, en zij wijdden zich aan deze taak.
Ze stichtte een broederschap, “LOLERRINGEN” en rond deze kern verzamelden zij een aantal geïnteresseerde en competente helpers in een organisatie die werd uitgeroepen tot “LOLERKREDSEN”.
De ingewijden hopen  dat de DODEKALITTEN / Graal weer zal herrijzen ​​over de aarde op een nacht in het midden van de winter of misschien zelfs bij midzomer, terwijl het koor naar de hemel stijgt. Dit kan echter alleen worden gedaan als alle 12 stenen  weer worden opgeheven in de juiste plaats en genoeg kracht hebben om mee te zingen.
Stone Master broer Thomnir nam de verantwoordelijkheid voor het vinden, hakken en vervoer van de grote stenen DODEKALITTEN, een artistiek werk dat hem ten minste 12 jaar zou kosten om te volbrengen.
En minstreel en koorleider, broer Gunhirdur, voert ons mee naar het originele verhaal en de muziek en koorzang, zodat het landschap en de mensen hier op Lolland weer betoverd raken.

Author: Vixen

Tarotist, Celtic Reiki Master, Spiritual writer, OBOD druid Fractal artist, Webdesigner, Webdeveloper, Photography,