Appingedam-20121208-01177b

Taxus

De oude taxus is mijn oermoeder, vertrouwd en veilig. Ik bezoek haar graag. Een helder “welkom dochter” klinkt terwijl ze haar warme krachtige energie om mij heen zet.

De energie van haar vortex voert me naar beneden, ze draagt me als in een lift.

image

Aan de voet, diep in de aarde zijn de bronnen. Bij één ervan zie ik mijn vrienden Ata en Ada die met hun voeten in het water zitten.
Zonlicht glijdt omlaag de aarde in en doet hun aura helder oplichten en geeft hun elk een gouden kroon.

“Laat je verdriet hier maar los” zegt de taxus, “ze zullen mijn bron voeden” en ik voel de tranen over mijn wangen stromen. Wanneer mijn tranen opdrogen voert de straal in de vortex me omhoog, langs mijn vriend Richard die net naar beneden daalt met zijn kleine begeleider.
Ik ga steeds verder omhoog en boven in de taxus zit de adelaar, zijn scherpe blik ziet alles.

“Ga maar mee” nodigt de adelaar me uit en ik stap op zijn rug. Hij spreidt zijn vleugels. We vliegen omhoog over de omgeving en stijgen imhoog op de opgaande winden; we zweven en cirkelen in grote spiralen, steeds hoger, hoger en hoger, de wind streelt mijn gezicht en strijkt door mijn haren, de zon kust mijn huid.

Beneden ons zie ik de omgeving zich morphen naar de huidige tijd en dan daalt de adelaar en plaatst me weer aan de voet van de moeder. Dank je wel voor de kado’s!

Advertisements